วันนี้เป็นวันรวมญาติประจำเดือนของตระกูลจ้าว
ช่วงนี้คุณย่าจ้าวเป็นหวัด ช่วงเช้าไปจุดธูปที่ศาลบรรพชนแล้วก็กลับห้องพักผ่อน ทุกอย่างจึงตกอยู่ในความดูแลของเซี่ยอวิ้นฟาน มารดาของจ้าวจงหลาน
เซี่ยอวิ้นฟานเป็นคุณหนูจากตระกูลผู้ดี มีความรู้และกิริยางดงาม ทั้งยังรอบคอบจัดการทุกเรื่อง นางดูแลกิจธุระน้อยใหญ่ในบ้านมาโดยตลอด คุณย่าจ้าวจึงวางใจ
บ้านเก่าของตระกูลจ้าวเป็นเรือนสี่ประสานที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ ตั้งอยู่ในย่านใจกลางกรุงจิง กำแพงอิฐสีครามดูเคร่งขรึมและสง่างาม
ทางเข้าเป็นประตูบานใหญ่เคลือบชาด เหนือกรอบประตูแขวนป้ายไม้หนานมู่สีทองสลักชื่อเรือน ทั้งสองข้างยังมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประจำการ
เมื่อวานจ้าวเยว่หลิงเพิ่งกลับประเทศ ทั้งยังพาผู้ชายมาด้วย เกรงว่ามารดาจะบ่นจึงไม่ได้พักที่บ้าน
แต่เธอกลับมาแต่เช้า คิดว่าจะไปเยี่ยมคุณย่าก่อน
เมื่อผ่านโถงทางเข้าแล้วเดินเข้าสู่ลานหน้า ดอกไห่ถังสองข้างทางปูหินเขียวกำลังบานสะพรั่ง สีสันสดใส บรรดาคนรับใช้ที่เดินผ่านต่างเห็นเธอแล้วก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม พร้อมเรียกเธอว่า “คุณหนูหก”
ในบรรดาพี่น้องรุ่นเดียวกัน จ้าวเยว่หลิงอายุน้อยที่สุด จึงได้ลำดับเป็นคนที่หก
จ้าวจงหลานอยู่ลำดับที่ห้า คนภายนอกทั้งเกรงขามและเคารพเขา จึงเรียกขานอย่างยกย่องว่า “คุณจ้าว” ส่วนคนรับใช้ในบ้านหรือคนคุ้นเคยบางคน บางครั้งก็เรียกเขาว่า “คุณชายห้า”
เพิ่งเดินเข้าลานด้านใน จ้าวเยว่หลิงก็พบป้าเหริน ผู้คอยรับใช้คุณย่า กำลังถือถ้วยยาออกมาจากห้องของท่าน
“โธ่ คุณหนูหกมาไม่ถูกจังหวะเลยค่ะ คุณย่าเพิ่งกินยาแล้วหลับไป คงต้องกลับมาอีกทีตอนบ่ายนะคะ”
จ้าวเยว่หลิงขมวดคิ้ว “คราวนี้คุณย่าป่วยนานขนาดนี้เลยหรือคะ เรียกหมอมาดูแล้วหรือยัง”
“ดูแล้วค่ะ” ป้าเหรินพยักหน้า “คุณชายห้ากำชับไว้แล้ว หมอมาทุกวันค่ะ”