เสิ่นจิงหนี่เห็นแก่ของประมูลในคืนนี้ จึงเลือกเชื่อเขาไปก่อนชั่วคราว
จ้าวจงหลานรักษาคำพูดอยู่บ้าง เขาแค่กอดเธอไว้ ไม่ได้ทำอะไรเกินเลย
อีกอย่าง ของประมูลที่เธอถูกใจ แทบทุกชิ้นเขาก็ประมูลมาได้ทันที
แม้ทั้งคู่จะไม่ได้ปรากฏตัว แต่คืนนี้เสิ่นจิงหนี่ก็สนุกจนเต็มอิ่ม
ได้ของดีมาไม่น้อย
ทั้งภาพวาดสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ สร้อยคอไพลินกว่าสองร้อยกะรัต... ส่วนต่างหูทับทิมสีเลือดนกพิราบนั้นเธอชอบมากที่สุด และยังเป็นชิ้นที่แพงที่สุดด้วย แค่ชิ้นเดียวก็ทำให้จ้าวจงหลานหมดเงินไปสองร้อยล้าน
เมื่อใกล้ถึงช่วงท้าย จี้เพชรไข่มุกที่ทุกคนจับตามองก็ปรากฏขึ้นในที่สุด
จี้ชิ้นนี้ออกแบบเป็นรูปโบซึ่งกำลังได้รับความนิยมในศตวรรษที่สิบแปด ด้านบนฝังเพชรรูปวงรีหนึ่งเม็ด ส่วนด้านล่างห้อยไข่มุกน้ำทะเลธรรมชาติรูปทรงลูกแพร์หายาก รูปร่างงดงามราวหยดน้ำ นับว่าล้ำค่าอย่างยิ่ง
ราคาเริ่มต้นสามร้อยล้าน
ดวงตาเสิ่นจิงหนี่เป็นประกาย เธอคว้ามือจ้าวจงหลานไว้ ไม่ปิดบังความชอบแม้แต่น้อย «สวยจัง!»
«จ้าวจงหลาน ฉันอยากได้ชิ้นนี้»
เธออยากได้ จ้าวจงหลานย่อมให้เธอ
เดิมทีก็ตั้งใจจะประมูลให้เธออยู่แล้ว
แต่...
เขาเป็นนายทุนตัวพ่อเชียวนะ
«เรียกฉันว่าอะไรนะ?»
«พี่ชาย»
ตอนนี้เสิ่นจิงหนี่ว่าง่ายเหลือเกิน เธอกุมมือเขาไว้ ดวงตาสุกใสเป็นประกาย ก่อนจะออดอ้อน «พี่ชาย ขอร้องล่ะนะ»
ลูกกระเดือกของจ้าวจงหลานขยับอย่างแผ่วเบา
แต่ยังไม่พอ
เขาเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างเกียจคร้าน สายตาสงบนิ่งมองเธอ «จูบฉันทีหนึ่ง»
เห็นได้ชัดว่าข้างล่างเริ่มมีคนประมูลแล้ว
เสิ่นจิงหนี่จึงไม่ทันคิดว่าเขาจะฉวยโอกาสรังแกเธอหรือเปล่า เธอโน้มตัวเข้าไปจูบริมฝีปากเขาเบา ๆ
แมวน้อยของเขาช่างนุ่มนิ่มและว่าง่ายเหลือเกิน
ถ้าทำให้เธอร้องไห้ตรงนี้ได้ คงจะสะใจไม่น้อย