สำหรับจ้าวจงหลานแล้ว แทบไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขา
หรือถ้าเคยมีคนพูดจาล่วงเกินเขา คนคนนั้นก็คงไม่อยู่แล้ว
เธอนี่ใจกล้าไม่เบา ก่อเรื่องกับเขาแล้วหนีไป เพิ่งมาหาเขาถึงที่เพื่อขอโทษเอาวันนี้
สาวน้อยอายุยังไม่มากอย่างเธอ สมควรถูกสั่งสอนให้หลาบจำสักหน่อย
เชิ่นจิงหนี่ได้รับการปกป้องจากครอบครัวเป็นอย่างดี จึงไม่ถนัดอ่านใจคน
แต่เธอสัมผัสได้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มกำลังไม่พอใจและแผ่กลิ่นอันตรายออกมา
เธอลอบเงยหน้ามองลูกกระเดือกของจ้าวจงหลานแวบหนึ่ง
จะลืมได้อย่างไร
นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอจูบผู้ชายก่อน
เมื่อมีความหล่อเหลาอยู่ตรงหน้า เธอก็แค่ทำผิดพลาดอย่างที่ผู้หญิงทุกคนอาจทำกัน
“คุณจ้าว ฉันไม่ได้...”
จะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจก็ไม่ได้
ตอนนั้นเธอตั้งใจจริง ๆ แค่ห้ามใจไม่อยู่เท่านั้น
เชิ่นจิงหนี่ยิ้มเจื่อน ๆ พลางประสานมือไว้ตรงหน้า ดวงตาหงส์งามคู่นั้นฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำ “คุณอย่าโกรธฉันเลยนะ ได้ไหมคะ?”
เรื่องง้อคนให้หายโกรธ เธอพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง
ตอนอยู่บ้าน พี่ชายของเธอ เชิ่นชิงเยี่ยน มักถูกเธอยั่วโมโหจนเดือดพล่านอยู่บ่อย ๆ แต่พอเธอเข้าไปง้อ เขาก็หายโกรธเป็นปลิดทิ้ง
จ้าวจงหลานเอนกายพิงโต๊ะอย่างเกียจคร้าน เรียวขาทั้งสองข้างงออย่างสบาย ๆ คิ้วของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนหยิบไฟแช็กบนโต๊ะขึ้นมาจะจุดบุหรี่ ทว่าเธอกลับเดินเข้ามาใกล้กะทันหัน แล้วยกคางขึ้นอย่างกล้าหาญ
“ถ้าอย่างนั้น คุณกัดฉันคืนดีไหมคะ?”
น้ำเสียงหวานนุ่ม ทว่าท่าทีแน่วแน่ไม่น้อย
ไม่มีความขลาดกลัวแม้แต่นิด ราวกับมั่นใจว่าเขาคงไม่กัดจริง ๆ
กล้าเล่นลูกไม้เล็ก ๆ ต่อหน้าเขาเสียด้วย