หลายวันต่อจากนั้น เชิ่นจิงหนี่ก็ยังคงส่งของไปให้จ้าวจงหลานอย่างไม่ย่อท้อ
แน่นอนว่าไม่มีอะไรแพงหรู
อย่างเช่น กาแฟ ชานม ดอกไม้ เครื่องรางคุ้มภัย คลิปติดเนกไท ถุงมือ ผ้าพันคออะไรทำนองนั้น...
เรียกได้ว่าเอาใจใส่ทุกเรื่องอย่างไม่มีตกหล่น
ทั้งชีวิตนี้เธอไม่เคยตั้งใจขอโทษใครขนาดนี้มาก่อน
เธอทำตามแผนของฉู่โหยวทุกอย่าง
บางครั้งจ้าวจงหลานไม่อยู่ในเมืองหลวง เธอก็ให้คนเอาของไปส่งที่สวนจื่อจิงถาน จดหมายขอโทษวันละฉบับ ตรงเวลายิ่งกว่าตอกบัตรเข้างานเสียอีก
ดูเหมือนจ้าวจงหลานจะให้ความร่วมมือกับเกมนี้ของเธอด้วย
อย่างน้อยก็ไม่ได้ให้ใครเอาของกลับมาคืน
วันสุดสัปดาห์ ซ่งอวี้ชวนเชิ่นจิงหนี่ไปเที่ยวเฟิงหวากง
ช่วงนี้เฟิงหวากงมีคณะนักเต้นรำโบราณมาแสดงชุดใหม่ ทั้งชายหล่อหญิงสวย แถมการเต้นยังแปลกตาชวนให้รู้สึกสดใหม่
เชิ่นจิงหนี่ต้านทานสิ่งเย้ายวนใจไม่ไหว จึงตามไปด้วย
นอกจากพวกเธอแล้ว ยังมีเพื่อนในแวดวงอีกสองสามคน
เจียงจ้านมาถึงเร็วที่สุด ปกติคุณชายเจียงที่ชอบทำตัวเหลาะแหละ วันนี้กลับตั้งใจจัดทรงผม สวมสูท ดูสุขุมขึ้นมาบ้าง
พอเห็นเชิ่นจิงหนี่ เขาก็ยกมือเสยผมอย่างหลงตัวเอง «เป็นไงบ้าง น้องจิงหนี่ วันนี้พี่หล่อใช่ไหม?»
ทั้งสองรู้จักกันมาหลายปีแล้ว
เชิ่นจิงหนี่รู้ดีว่าเขาปกติเป็นคนแบบไหน คุณชายใหญ่ท่าทางกร่าง ๆ นานทีจะเห็นแต่งตัวเรียบร้อยขนาดนี้
เธอถามอย่างสงสัย «วันนี้จะไปดูตัวเหรอ?»
เจียงจ้านส่งเสียงฮึอย่างหยิ่งทะนง «พี่ต้องไปดูตัวด้วยเหรอ? อย่าดูถูกกันนักสิ»
พูดจบ เขาก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย «เดี๋ยวก็รู้เอง»
เชิ่นจิงหนี่ไม่ได้คิดอะไรมาก ขี้เกียจสนใจเขา หลังดูการเต้นอยู่พักหนึ่งก็ลุกไปห้องน้ำ