เชิ่นจิงหนี่ไม่เข้าใจเลยว่าผู้ชายคนนี้พูดจาลามกแบบหน้าตายออกมาได้อย่างไร
เหอะ จงใจพูดส่ง ๆ ให้เธอพอใจสินะ
เธอจ้องเขานิ่ง ๆ อยู่สองวินาที สีหน้าไร้อารมณ์ ไม่เรียกเขาว่าพี่อีกแล้ว ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้น ทำท่าจะลงจากเตียง
“ช่างเถอะ ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครห่วงฉัน”
ท่าทางราวกับหัวใจถูกใครทำร้าย น้อยใจจนแทบทนไม่ไหว
จ้าวจงหลานยืนอยู่ตรงหน้าเธอ สีหน้าสงบนิ่ง มองเธอพยายามสวมรองเท้าแตะอย่างยากลำบาก
ใต้ชุดนอน ขาขาวผ่องเผยออกมาให้เห็นเป็นช่วง ๆ บนผิวกายยังมีร่องรอยชวนให้คิดถึง พอเท้าแตะพื้นก็สั่นน้อย ๆ
เขายื่นมือจะอุ้มเธอ
เชิ่นจิงหนี่ทำหน้าบึ้งปฏิเสธ “รบกวนหลีกทางด้วย ฉันจะไปล้างหน้าแปรงฟัน”
จ้าวจงหลานเลิกคิ้ว น้ำเสียงเรียบเรื่อย “แน่ใจนะว่าไม่ให้พี่อุ้ม?”
เธอแค่นเสียงอย่างมีศักดิ์ศรี สวมรองเท้าแตะเดินผ่านหน้าเขาไปทันที
แต่ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงอย่างหนัก เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พลันล้มคว่ำเข่ากระแทกพรมดังตุบ
เธอใช้สองมือยันพื้น ทั้งอับอายทั้งโมโห ก่อนจะขึ้นเสียงหวาน ๆ ด่าเขา “จ้าวจงหลาน คุณมันคนหน้าเนื้อใจเสือ ฮือ ๆ ๆ… เป็นเพราะคุณทั้งนั้น ทำฉันเป็นแบบนี้…”
จ้าวจงหลานเข้าใจแล้วว่าเจ้าตัวเล็กนี่มีเหตุผลสารพัดที่จะด่าเขาอยู่เสมอ
ถ้าไม่เชื่อฟัง ก็ต้องโดนลงโทษให้เข็ดเสียบ้าง
แววขบขันในดวงตาเขาถูกกดไว้ครึ่งหนึ่ง เขาก้าวเข้าไปหาอย่างไม่รีบร้อน ใช้แขนข้างเดียวโอบเอวเธอ แล้วช้อนร่างเธอจากพรมเข้ามาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย
“จะอุ้มไปล้างหน้าแปรงฟัน อยู่นิ่ง ๆ ล่ะ”