สโมสรจินเยว่ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวของแขกเป็นอย่างมาก
ห้องรับรองแต่ละห้องมีระบบทำความร้อนและระบายอากาศแยกเป็นของตัวเอง เพื่อรักษาอุณหภูมิภายในให้คงที่และให้อากาศสดชื่นอยู่เสมอ
แต่ทางเดินกลับไม่เหมือนกัน
เพราะเป็นเพียงพื้นที่เชื่อมต่อ จึงไม่ได้ติดตั้งเครื่องทำความร้อนเพื่อประหยัดพลังงาน
เสื้อคลุมของเชิ่นจิงหนี่ให้เมิ่งชิงไปแล้ว ตอนนี้เธอจึงสวมเพียงเสื้อไหมพรมแคชเมียร์บาง ๆ กับกระโปรงยาวคลุมข้อเท้า พอยืนอยู่บนทางเดินก็รู้สึกหนาวอยู่บ้าง
ตอนจ้าวจงหลานมาถึง เขาเห็นเธอซุกมือทั้งสองข้างไว้ในแขนเสื้อ ยืนหันหน้าเข้าหากำแพงอย่างเหม่อลอย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เชิ่นจิงหนี่ก็เหลือบตามองมา แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา “คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”
แทบจะเป็นสัญชาตญาณ เธอพุ่งเข้าไปซบอกเขา น้ำเสียงออดอ้อนราวกับกำลังงอแง “อื้อ หนาวนิดหน่อยค่ะ”
ตัวเขาอุ่นมาก
กลิ่นหอมชวนหลงใหลนั้นก็เช่นกัน เพียงขยับเข้าใกล้ เธอก็รู้สึกราวกับถูกโอบล้อมไว้ในทันที
เชิ่นจิงหนี่ถูไถอยู่ในอ้อมแขนเขา มือก็ซุกซนลูบไล้ไปตามเอวอย่างไม่เกรงใจ
ตอนนี้อารมณ์ของจ้าวจงหลานไม่ได้ดีนัก
เขาขมวดคิ้ว คว้ามือคู่นั้นไว้ ครั้นเห็นรอยแดงบนข้อมือเธอ แววตาก็พลันหม่นลง
“เชิ่นจิงหนี่ โทรหาผมยากนักหรือไง?”
“คุณรู้แล้วเหรอคะ” เธอผละออกจากอ้อมแขนเขา ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ “คนพวกนั้นไม่ได้ทำอะไรฉันค่ะ”
“เรื่องแค่นี้ ฉันไม่อยากรบกวนคุณ”
คนพวกนั้นไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก
เธอรับรองได้ว่าตัวเองปลอดภัย
จ้าวจงหลานขมวดคิ้วน้อย ๆ มือที่จับเธออยู่ก็ออกแรงมากขึ้น
เชิ่นจิงหนี่ครางเบา ๆ ด้วยความเจ็บ ดวงตาไหวระริก “ปล่อยสิคะ”
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวจงหลานถึงมา แล้วทำไมถึงโกรธ