เจียงหูเหลือบมองแรดเขาสีเงินที่อยู่บนพื้นอย่างหนึ่ง สีหน้าเผยความประหลาดใจ
เจียงหานกำลังล่อแรดเขาสีเงินมาฆ่าจริง ๆ และดูเหมือนจะเก็บเลือดแก่นแท้ของแรดเขาสีเงินไปหลอมรวมด้วยหรือ?
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเจียงหานทำเช่นนี้เพื่อจุดประสงค์อะไร แต่พฤติกรรมของเขาช่างลี้ลับเกินหยั่งถึง เจียงหูจึงเกิดความสังหารขึ้นในใจ
เจียงหูค่อย ๆ ชักดาบยาวออกจากฝัก กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก ขณะที่เดินเข้าใกล้เจียงหานอย่างช้า ๆ ก็ตวาดเสียงเย็นว่า “เจียงหาน เจ้ากล้าฝึกวิชาปีศาจอยู่ที่นี่! รีบกลับไปยังเมืองเจียงเจียกับข้าเพื่อรับการพิจารณาจากหอผู้อาวุโสโดยพลัน มิเช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่เครือญาติ!”
แท้จริงแล้วเจียงหูกับเจียงเป้าก็เข้ามาในเทือกเขาเทียนหูตั้งแต่เนิ่นนานแล้ว!
เหตุที่เพิ่งจะมาเจอเจียงหานตอนนี้ เพราะพวกเขาค้นหาสี่ยอดเขาก่อนหน้านี้ และยังมาช้าที่แบล็กเฮดพีคอีกด้วย
เพื่อประหยัดเวลา เจียงหานล่อฆ่าแรดเขาสีเงินโดยไม่จัดการศพ กลิ่นคาวเลือดดึงดูดสัตว์อสูรมากมายให้เข้ามา เจียงหูกับพวกพ้องต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรหลายตัวระหว่างการค้นหา ทำให้ทั้งคู่กระเซอะกระเซิง และเจียงหูเองก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย
พอเห็นเจียงหาน เจียงหูก็มีไฟโทสะที่อัดแน่นอยู่ในใจอยู่แล้ว แต่เมื่อพบว่าเขากำลังหลอมรวมเลือดแก่นแท้ของแรดเขาสีเงิน ก็ทำให้เจียงหูรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
พ่อของเจียงหานเคยเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของตระกูลเจียง ใครจะรู้ว่าเขาจะทิ้งวิชาลับอันทรงพลังและน่าพิศวงไว้ให้เจียงหานหรือไม่?
อีกครึ่งเดือน ฮั่นซื่อฉีจะมารับตัวเจียงหลี่ไป นี่เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งต่อสาขาของผู้อาวุโสสาม จะให้เกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยไม่ได้
เจียงหูถือดาบเดินเข้าไปหาเจียงหานทีละก้าว ส่วนเจียงหานหลับตายืนนิ่งอยู่กับที่ กล้ามเนื้อทั่วร่างกายค่อย ๆ ขยับ ผิวพรรณยิ่งแดงเรื่อ มีพลังลึกลับบางอย่างไหลเวียนอยู่บนร่าง
“ไปตายซะ!”
ประกายน้ำแข็งวาบผ่านดวงตาเจียงหู ความเร็วพุ่งทะยาน ดาบยาวในมือกลายเป็นลำแสงสีรุ้ง พุ่งตรงไปยังกลางอกของเจียงหาน
ในขณะนั้นเอง ดวงตาของเจียงหานก็เบิกกว้างขึ้นทันใด ประกายสีเงินเปล่งประกายในดวงตา ดาบยาวในมือฟาดลงมาที่หัวของเจียงหูอย่างรุนแรง
การโจมตีของเจียงหานเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน พลังมหาศาล ราวกับแฝงไว้ด้วยกระแสลมและสายฟ้า
เจียงหูยังไม่ทันใช้ท่าจนสุด ขาทั้งสองก็งอลง เปลี่ยนการแทงเป็นการตวัดขึ้น เลือกที่จะปะทะกับดาบยาวของเจียงหานอย่างตรงไปตรงมา
เขาเป็นขั้นจื่อฝู่ชั้นหก ส่วนเจียงหานเป็นเพียงขั้นจื่อฝู่ชั้นห้า และด้วยเหตุผลของวิชาที่ฝึก ทำให้พลังของเขาแข็งแกร่งกว่านักพรตขั้นจื่อฝู่ชั้นหกทั่วไปเสียอีก
การปะทะกันโดยตรงครั้งนี้ เขามั่นใจว่าจะสามารถปัดดาบยาวของเจียงหานออกไปได้อย่างง่ายดาย เมื่อถึงเวลานั้นเจียงหานก็จะเสียท่า ฟันดาบเพียงหนึ่งครั้งก็สามารถแทงเจียงหานตายได้
ต้องยอมรับว่าประสบการณ์การต่อสู้ของเจียงหูนั้นค่อนข้างดี และวิธีรับมือก็ไร้ที่ติ
ทว่า...
ในชั่วขณะที่ดาบปะทะกัน พลังมหาศาลอันบ้าคลั่งก็ส่งผ่านมา รอยแยกที่ฝ่ามือของเจียงหูแตกออกทันที ร่างกายถูกพลังมหาศาลที่ส่งผ่านมาพัดกระเด็นออกไป ราวกับถูกสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่วิ่งสุดกำลังชนเข้าอย่างจัง...
ตูม!
เจียงหูกระแทกเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปสองจั้ง ศีรษะของเขาชนเข้ากับแท่งหินที่ยื่นออกมาพอดี เลือดไหลทะลักออกมาทันที
“พี่หู!”
เจียงเป้าที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ อย่างสบายใจถึงกับตะลึง มองเจียงหูที่กำลังร้องโหยหวนอยู่บนพื้น แล้วก็มองเจียงหานที่มีท่าทางดุดัน เขาขยี้ตาคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน
เขารู้ดีถึงความสามารถในการต่อสู้ของเจียงหู เช่นเดียวกันกับขั้นจื่อฝู่ชั้นหก เจียงเป้าเองก็ยอมรับว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงหู แต่ตอนนี้เจียงหูกลับถูกเจียงหานที่อยู่ขั้นจื่อฝู่ชั้นห้ากระแทกกระเด็นด้วยการโจมตีเดียว? ถึงแม้เจียงหูจะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยมาก่อน แต่ก็ไม่ควรถึงขนาดนี้
“เอะ?”
เจียงเป้างงไปหมด เจียงหานเองก็งงเช่นกัน มองเจียงหูที่หัวแตกเลือดไหลและร้องโหยหวนไม่หยุด เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเมื่อมองดาบศึกในมือ
“แข็งแกร่งจริง ๆ! พลังของข้าเพิ่มขึ้นอย่างน้อยห้าเท่า คงจะแข็งแกร่งกว่าขั้นจื่อฝู่ชั้นเก้าเล็กน้อยด้วยซ้ำ!”
เจียงหานประเมินในใจอย่างเงียบ ๆ ใจสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
หุ่นกลืนสวรรค์เป็นของวิเศษจริง ๆ เขาหลอมรวมเลือดแก่นแท้ของแรดเขาสีเงินสิบหยด และได้รับ “พลังคลั่ง” ซึ่งเป็นอิทธิฤทธิ์โดยกำเนิดของแรดเขาสีเงินมาโดยสมควร
หลังจากใช้อิทธิฤทธิ์นี้แล้ว รู้สึกได้ว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลังที่ระเบิดออกมา ตอนนี้เขามั่นใจว่าสามารถฟันต้นไม้ที่สามคนโอบกอดขาดได้ด้วยดาบเดียว
เหยียบ ๆ ๆ!
เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบทำให้เจียงหานที่กำลังครุ่นคิดสะดุ้งตื่น เขาเงยหน้าขึ้นก็พบว่าเจียงเป้ากำลังถือดาบพุ่งเข้ามาแล้ว
เห็นเจียงหูตกอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชเช่นนี้ ใบหน้ารูปแหลมของเจียงเป้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม จ้องเจียงหานอย่างเอาเรื่องแล้วตะคอกว่า “เจียงหาน ไอ้ชาติหมานี่กล้าทำร้ายพี่หู! ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”
เห็นเจียงเป้าเกิดความโหดร้ายขึ้นมา เจียงหานก็พลันเกิดความสังหารไร้ขีดจำกัด สาขาของผู้อาวุโสสามช่างรังแกคนเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่บังคับส่งน้องสาวของเขาไปเป็นอนุภรรยาของฮั่นซื่อฉี แต่ยังต้องการเอาชีวิตของเขาอีก!
“ตายซะ!”
เจียงหานโจมตีด้วยความโกรธ ดาบยาวในมือดั่งแพรสีขาว
เจียงเป้าคิดจะใช้วิชาลึกลับ แต่การโจมตีของเจียงหานเร็วและรุนแรง พลังลึกลับภายในร่างกายของเขาหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง ทำได้เพียงตอบโต้การปะทะอย่างสุดกำลัง
ปัง!
การปะทะกันครั้งนี้ เจียงเป้าไม่สามารถทนทานต่อพลังอันบ้าคลั่งเช่นนี้ได้ ดาบยาวในมือถูกฟันกระเด็นทันที ดาบยาวที่ยังมีพลังเหลืออยู่ราวกับคลื่นยักษ์ฟาดลงบนร่างของเจียงเป้าอย่างแรง
“อ้า—อ้า—”
เจียงเป้ากระแทกลงบนพื้น เห็นได้ชัดว่าหน้าอกและท้องของเขาถูกเฉือนเป็นร่องขนาดใหญ่ ซี่โครงถูกตัดขาดเรียบ แม้กระทั่งอวัยวะภายในที่แหลกสลายก็ยังมองเห็นได้เลือนราง เขาล้มลงชักกระตุกและร้องโหยหวนสองสามครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เงียบหายไป
“เจียงเป้า? เจียงเป้า!”
เจียงหูพยายามลุกขึ้นคลานไป เขากอดศพของเจียงเป้าเขย่าไปมาเล็กน้อย แล้วหันขวับไปทางเจียงหานตะคอกว่า “เจียงหาน ไอ้สารเลว เจ้ากล้าฆ่าเจียงเป้า! เจ้าหน้าด้านช่างปานนั้น เจ้าบ้าคลั่ง! เจ้าต้องตายแน่! ไม่มีใครช่วยเจ้าได้!”
“อย่างนั้นหรือ?”
เจียงหานค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ สีหน้าเย็นชาและเคร่งขรึม กล่าวว่า “หน้าม้านั้นหรือ? พวกเจ้าจะฆ่าข้า แล้วข้าทำได้แค่ยื่นคอให้พวกเจ้าเชือดงั้นหรือ? บ้าคลั่งน่ะหรือ? พวกเจ้าฆ่าข้าเป็นความยุติธรรม ข้าฆ่าพวกเจ้ากลับเป็นความชั่วร้ายขั้นสูงสุด? ไม่มีใครช่วยข้าได้? แล้วใครเล่าจะมาช่วยข้า?”
วืด!
เจียงหานพูดยังไม่ทันจบ ก็พุ่งตัวไปถึงข้างกายเจียงหูด้วยความเร็วสูง ดาบยาวฟันกวาดหนึ่งครั้ง มุ่งไปที่คอของเจียงหู
ฆ่าหนึ่งคนก็เป็นฆ่า ฆ่าสองคนก็เป็นฆ่า!
เมื่อเริ่มฆ่าแล้ว ก็ไม่มีทางหันหลังกลับ เจียงหานไม่มีความกังวลในใจอีกต่อไป!
สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าอันเฉียบคมที่ส่งมาจากดาบศึก เจียงหูตกใจแทบขวัญหนีดีฝ่อ เขากลิ้งหลบโดยสัญชาตญาณ หวังจะหลบดาบนี้ของเจียงหาน
เพียงแต่ร่างกายของเขามีบาดแผล ความเร็วในการตอบสนองจึงช้าไปครึ่งก้าว ปลายดาบเฉือนผ่านคอของเขา หัวของเขาหลุดลอยขึ้น ร่างที่ไร้ศีรษะเลือดพุ่งออกมาเหมือนน้ำพุ ทำให้พื้นดินบริเวณนั้นเปื้อนเลือดไปทั่ว
หยดติ๋ง ๆ ๆ!
เลือดที่ปลายดาบรวมตัวกัน หยดลงบนใบไม้แห้ง เกิดเสียงน่าสะพรึงกลัว
เจียงหานสีหน้าซีดเผือด จ้องมองไปทางทิศเมืองเจียงเจียอย่างเงียบ ๆ สายตาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ พึมพำว่า “เจียงเซี่ยวเทียน ทั้งหมดนี้เป็นพวกเจ้าบังคับข้าเอง พวกเจ้าอยากแย่งชิงสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของข้าไป ก็ต้องชดใช้ด้วยเลือด!”
“เจียงหลี่ รอพี่ชายด้วย!”
เจียงหานเม้มปากเล็กน้อย แล้วพึมพำอีกครั้งว่า “รอให้พี่ชายตื่นขึ้นมาครอบครองเลือดสายเลือดทั้งสามอิทธิฤทธิ์ก่อน แล้วจะกลับไปที่เมืองเจียงเจียเพื่อพาเจ้าออกไป ตอนนั้นใครกล้ามาขวางข้า ข้าจะฆ่ามันให้หมด!”