เฉินเฟิงสะดุ้งทั้งตัว พอก้มลงมอง ใบหน้าก็แดงวาบ รีบยื่นมือไปห้ามเธอ พลางพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า “เสี่ยวหน่วน อย่าขยับมั่ว รีบนั่งให้ดี!”
ซูเสี่ยวหน่วนแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร ปลายนิ้วเผลอสัมผัสโดนเข้า ภาพลาของป่าก็ผุดขึ้นในหัว ใบหน้าพลันแดงก่ำด้วยความเขินอาย หัวใจแทบกระดอนออกมาจากอก
เธอดีใจสุดขีด ราวกับค้นพบสมบัติล้ำค่า จึงคิดจะเก็บมันไว้ชื่นชมคนเดียวอย่างทะนุถนอม
ใบหูของเฉินเฟิงแดงจัดจนแทบมีเลือดไหล พอถูกเธอคว้าหมับเข้าให้กะทันหัน เขาก็เกือบตกจากรถสามล้อ โชคดีที่มือเธอไม่ได้ออกแรงมาก ไม่อย่างนั้นคงเจ็บน่าดู เขาจึงได้แต่ปลอบอย่างจนใจว่า “เสี่ยวหน่วนเด็กดี ของสิ่งนี้กินไม่ได้นะ เดี๋ยวพี่ให้กินลูกท้อ!”
ซูเสี่ยวหน่วนนั่งอยู่ด้านหลังเขา จึงมองไม่เห็นสีหน้าของตัวเอง ตอนนี้ใบหน้าเธอแดงก่ำไปนานแล้ว ราวกับลูกพลับสุกจัดจนแทบมีน้ำหวานไหลออกมา
“ได้เลย ๆ เสี่ยวหน่วนอยากกินลูกท้อ!”
เฉินเฟิงเห็นว่าในที่สุดเธอก็นั่งดี ๆ แล้ว แม้จะถูกกอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เขาก็ยังถีบรถสามล้อกลับบ้านไปขนของก่อน
ไม่นาน เฉินเฟิงก็ขนลูกท้อเต็มตะกร้าไม้ไผ่สามใบ พาซูเสี่ยวหน่วนมุ่งหน้าไปยังตลาดในตัวเมือง
ซูเสี่ยวหน่วนตกตะลึงกับขนาดของลูกท้อที่ใหญ่โต เนื้อดูแน่นฉ่ำน้ำ เธออดเปรียบเทียบกับหน้าอกตัวเองไม่ได้ จู่ ๆ ก็รู้สึกด้อยขึ้นมา ดูท่าต้องหาโอกาสให้เฉินต้าปาวนวดให้มากหน่อย ถึงจะใหญ่และแน่นเหมือนลูกท้อได้