เรื่องราวยามเที่ยงคืน

ตอนที่ 17 กอดเอวฉันไว้ให้แน่น

6 นาที· 1.4K คำ

เช้าตรู่วันต่อมา หลังเฉินเฟิงตื่นขึ้นมาก็พบว่าสมรรถภาพร่างกายทุกด้านพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด ทั้งความเร็ว พละกำลัง ปฏิกิริยาตอบสนอง สายตา และการได้ยิน ล้วนดีกว่าเดิมมาก เขามองเห็นว่าภายในเตาหลอมปากโก่วมีของเหลววิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกหยด จึงอดประหลาดใจไม่ได้

แปลกจริง เมื่อคืนฉันเข้านอนไปแล้วชัด ๆ หรือว่าต่อให้ฝันอยู่ก็ได้ผลแบบนี้เหมือนกัน?

เฉินเฟิงมองเตียงที่ยุ่งเหยิงราวกับกำลังบอกเขาว่าทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน ภาพเมื่อคืนพลันผุดขึ้นมาในหัว ชัดเจนสมจริงราวกับได้ประสบพบเจอด้วยตัวเอง

ความคิดนี้เพิ่งแวบขึ้นมา เขาก็สะดุ้งโหยง รีบส่ายหัวแรง ๆ พยายามเรียกสติกลับคืนมา ยังไม่ทันได้เริ่มต้นอะไรเลย เรื่องแบบนั้นจะเกิดขึ้นได้ยังไง!

เฉินเฟิงออกไปยังเขาหยุนเฟิงด้วยความคาดหวัง ครึ่งปีแรกหมู่บ้านประสบภัยแล้งจนหญ้าสักต้นก็ไม่เหลือให้เห็น สถานการณ์เพิ่งดีขึ้นในครึ่งปีหลัง เขาจึงอยากฉวยโอกาสนี้ปลูกพืชให้เป็นเรื่องเป็นราว หวังจะฟื้นฟูทุกอย่างให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

พอเห็นต้นท้อที่เมื่อวานเขาหยดของเหลววิญญาณใส่ เฉินเฟิงก็ยืนตะลึงไปทั้งตัว ลูกท้อบนกิ่งใหญ่โตแดงก่ำราวกับผลท้อเซียน จนกิ่งโน้มโค้งลงมา มองดูคล้ายโคมแดงห้อยเรียงราย ทั้งยังงดงามน่ามอง กลิ่นหอมสดชื่นอบอวลไปทั่วอากาศ ทำให้รูขุมขนทั่วร่างเปิดรับความสดชื่น

เฉินเฟิงนึกไม่ถึงว่าของเหลววิญญาณจะมีสรรพคุณวิเศษ ช่วยให้ต้นไม้แห้งตายกลับมาแตกกิ่งผลิใบได้ เขาตื่นเต้นจนเด็ดลูกท้อมาชิมหนึ่งลูก รสชาติหอมหวานกว่าลูกท้อที่ขายตามตลาดเสียอีก เมื่อกินลงท้องก็รู้สึกถึงกระแสอุ่น ๆ ไหลวนไปทั่วร่าง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป