บรรดาพ่อค้าแผงข้าง ๆ เห็นเฉินเฟิงคิดจะแย่งลูกค้า ต่างก็พากันกีดกันเขา พร้อมเหน็บแนมถากถาง
“หนุ่มน้อย พีชของนายสวยแต่เปลือก ดูดีแต่กินไม่ได้ คิดจะหลอกพวกเราเป็นลิงหรือไง?”
“ฮ่า ๆ ๆ ถ้านายบอกว่าพีชพวกนี้โตมาแบบนี้เอง ฉันจะยืนดื่มฉี่กลับหัวต่อหน้าทุกคนเดี๋ยวนี้เลย!”
“พ่อหนุ่ม พีชของนายมีสรรพคุณบำรุงไตเสริมสมรรถภาพอย่างที่พูดจริงหรือ? อายุอย่างฉันเรื่องบนเตียงก็ไม่ไหวแล้ว เมียฉันงอนจนไม่พูดด้วยทุกวัน กินยาก็ยังไม่ได้ผล ไม่เชื่อหรอกว่าพีชห่วย ๆ ของนายจะช่วยได้!”
“นั่นสิ เมียฉันเป็นโรคโลหิตจางหนักจนฉันไม่กล้าแตะต้องตัวเลยสักนิด ไฟราคะในใจมันอัดอั้น ไม่มีทางระบาย!”
เฉินเฟิงไม่สนใจสายตาคนอื่น พยายามขายของต่อไปว่า “พีชพวกนี้มีสรรพคุณวิเศษจริงหรือเปล่า ลองชิมดูก็รู้แล้ว ไม่ซื้อก็ลองชิมได้นะ!”
พูดจบ เขาก็หยิบพีชลูกหนึ่งขึ้นมา ควักมีดเล่มเล็กออกมาหั่นเป็นชิ้นอย่างประณีต แล้ววางลงในจานที่เอามาจากบ้านให้ทุกคนได้ลองชิม
ขณะที่แผงของเฉินเฟิงมีแต่เสียงกังขา แผงขายผลไม้ข้าง ๆ กลับเกิดการทะเลาะวิวาทขึ้น
หญิงสาวอายุราวสามสิบต้น ๆ มีใบหน้ารูปไข่เรียวสวย ผิวขาวอมชมพู ดวงตาทรงอัลมอนด์สีน้ำตาลเข้ม จมูกโด่งงาม ริมฝีปากอวบอิ่ม เวลาพูดมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย ผมยาวหยักศกสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายเงางามราวผ้าแพรเนื้อลื่น ไหวตามการเคลื่อนไหวเบา ๆ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลที่แทบปกปิดเนินอกอวบอิ่มแทบไม่มิด ราวกับพร้อมจะปริออกได้ทุกเมื่อ จับคู่กับกางเกงขากว้างสีดำ ยิ่งขับให้รูปร่างสูงเพรียว ดูมั่นใจและคล่องแคล่วอย่างคนฉลาดหลักแหลม