เฉินเฟิงระบายอารมณ์ได้อย่างเต็มที่ จิตใจและร่างกายปลอดโปร่ง พลังเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ มองดูหลิวมู่เซว่ที่ถูกเขาทำให้เชื่อฟังเป็นอย่างดี ก็เกิดความรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาในใจ
สาวงามอันดับหนึ่งของหมู่บ้านที่ทุกคนในหมู่บ้านเยลว์หมายปอง ในที่สุดก็ตกเป็นของเขา หากพูดออกไป คาดว่าพวกหนุ่มๆ ที่ไม่ได้กินองุ่นคงจะพากันโขกหัวกับกำแพง
"เป็นไงบ้าง? ยังจะเอาต่ออีกไหม?"
หลิวมู่เซว่ถูกหล่อเลี้ยงจนสีหน้าขาวเนียนแดงเรื่อ เหงื่อใสๆ ซึมออกมา ผิวพรรณเปล่งประกายระยิบระยับ พูดด้วยสีหน้ามัวเมา: "เฉินต้าปาว เธอเก่งจริงๆ ฉันเพิ่งเคยสัมผัสกับความสุขของการเป็นผู้หญิงครั้งแรก!"
เฉินเฟิงเห็นท่าทางยั่วยวนของเธอ อยากจะฝึกเธอให้เข้มงวดอีกสักหน่อย แต่มือขาวดั่งหยกของเธอกลับยกขึ้นมาปิดปากของเขาไว้
หืม?
หลิวมู่เซว่ถูกเขาทำเอาหมดแรงจนเอวแทบหัก พูดเสียงแผ่วเบา: "เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวแม่ฉันกลับมาเห็นเข้าก็จะไม่ดี"
เฉินเฟิงเพิ่งนึกขึ้นได้ ก็ดึกขนาดนี้แล้ว ป้าหยางยังไม่กลับมา ก็อดเป็นกังวลว่าเรื่องจะพลิกผันไม่ได้
กริ่งกริ่ง!
ในเวลานี้ เสียงริงโทนโทรศัพท์ของลี่อีหมิงดังขึ้น ทำลายความเงียบสงบของยามค่ำคืน ฟังดูแหลมเสียดหูมาก
หลิวมู่เซว่ตกใจจนร่างกายสั่นสะท้าน ผลักตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดของเฉินเฟิงโดยไม่รู้ตัว คิดว่าลี่อีหมิงคงตื่นขึ้นมาแล้ว
เฉินเฟิงรู้สึกได้ว่าเธอเหมือนแมวน้อยที่อ่อนนุ่มและเกาะติดแน่น ตัวแนบชิดมากจนเนื้อเต้าหู้อวบน้ำเกือบจะถูกบีบจนแตก
"ไม่ต้องห่วง เขายังไม่ตื่นหรอกตอนนี้!"
เฉินเฟิงพลิกตัวลงจากเตียง เดินไปที่ด้านหน้าของลี่อีหมิง นั่งยองๆ ค้นหาโทรศัพท์จากกระเป๋าของเขา แล้วกดปุ่มเปิดลำโพง
จากปลายสายก็มีเสียงที่ดูนอบน้อมดังขึ้นมาทันที: "พี่ใหญ่ หยางฮุ่ยหลานถูกผู้ใหญ่บ้านลี่พาไปเล่นไพ่แล้ว คาดว่าจะกลับมาดึกหน่อย แต่พี่ไม่ต้องห่วง ผมมาถึงบ่อนพนันใต้ดินแล้ว พอผู้ใหญ่บ้านลี่เล่นจบตาแล้ว ผมจะส่งหยางฮุ่ยหลานกลับทันที!"
เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่น กดวางสายไปตรงๆ นึกไม่ออกว่าลี่เจี้ยนกังพาหยางฮุ่ยหลานไปเล่นไพ่ได้ยังไง แต่คิดไปคิดมา ลี่อีหมิงยังอยู่ที่นี่ เชื่อว่าพวกเขาไม่กล้าทำอะไรแผลงๆ หรอก
"เสี่ยวเซว่ ฉันว่าเธออยู่นี่เฝ้าเธอจนกว่าแม่เธอจะกลับมาดีกว่า! ช่วงเวลารอคอยมันน่าเบื่อหน่าย ไม่งั้นเรามาคุยกันแบบลึกซึ้งต่ออีกหน่อยดีไหม?"
หลิวมู่เซว่ได้ยินแล้วร่างกายสั่นสะท้าน กอดขาแน่นโดยไม่รู้ตัว อ้อนวอนด้วยความทุกข์ทรมาน: "เฉินต้าปาว เธอกลับไปก่อนเถอะ ทำแบบนี้ต่อไป พรุ่งนี้ฉันคงลุกจากเตียงไม่ไหวแล้ว! ยังไงลี่อีหมิงก็ไม่กล้าทำอะไร ฉันเชื่อว่าแม่ฉันต้องกลับมาแน่!"
เฉินเฟิงเห็นเธออ้อนวอนแล้ว มุมปากก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง รู้สึกพอใจทั้งพลังของตัวเองและท่าทางของเธอ อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก
"ก็ได้ เธอพักผ่อนให้ดี รักษาพลังให้เต็มที่ แล้วฉันจะมาคิดบัญชีกับเธอช้าๆ เรื่องที่เป็นหนี้ฉันไว้!"
หลิวมู่เซว่รู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวลในใจ พูดเสียงงอน: "เมื่อกี้ฉันก็ใช้หนี้เธอหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอยังเอาเปรียบอีก"
เฉินเฟิงโน้มตัวเข้าไป ค่อยๆ หนีบปลายคางที่งามของเธอไว้ พูดด้วยอำนาจอันแฝงเร้น: "ฉันเกือบตายเพราะเธอ เธอคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นที่จะใช้หนี้หมดแล้วเหรอ? ยังไงฉันก็ต้องเก็บดอกเบี้ยบ้างสิ!"
หลิวมู่เซว่รู้สึกถึงพลังข่มขู่ของเขา พลังนี้สร้างความกดดันอย่างมาก นี่แหละคือชายชาติทหารที่องอาจ หากอยากให้เขาลงโทษอย่างหนัก เจ็บปวดแต่ก็สุขใจ
"ก็ได้ แต่ตอนเก็บดอกเบี้ย ขอเบาๆ หน่อยได้ไหม? ฉันมีบาดแผลเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแห่ง เจ็บจนเลือดไหลแล้ว!"
เฉินเฟิงมองลงไป เห็นรอยแดงนั้น ซึ่งเป็นตราแห่งชัยชนะของเขา รู้สึกพอใจและปล่อยเธอไป
ก่อนจะจากไป เฉินเฟิงยังเป็นห่วง คว้าขาข้างหนึ่งของลี่อีหมิงไว้ แล้วลากเขาออกไปเหมือนลากสุนัขตายตัวหนึ่ง
เมื่อผ่านคูน้ำเสียแห่งหนึ่ง เฉินเฟิงเกิดไอเดียขึ้นมาได้ จึงโยนลี่อีหมิงลงไปตรงๆ ให้เขาแช่อยู่ในนั้นตลอดคืน ให้หมักหมมทั้งตัวทั้งในและนอก เพื่อที่เขาจะได้ไม่กล้าทำอะไรที่เกินกว่าเหตุอีก
แม้ตัวเองจะเป็นนักบำเพ็ญแล้ว แต่พลังยังอ่อนแอมาก ยังไม่สามารถจัดการกับอำนาจมืดของผู้ใหญ่บ้านได้ชั่วคราว!
กลับไปแล้ว ต้องรีบฝึกฝนให้หนัก พยายามไปให้ถึงระดับที่อยากฆ่าใครก็ฆ่าได้!
เฉินเฟิงกลับมาถึงบ้าน บ้านดินที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ พื้นที่ไม่ใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ก็เก่าๆ มีเพียงเตียงสองหลัง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สี่ตัว ตู้สองใบ ไม่มีแม้แต่ของมีค่า
เมื่อก่อนครอบครัวสามคนอยู่ก็ยังเหลือพื้นที่ ตอนนี้เหลือเขาคนเดียวอยู่ กลับรู้สึกว่างเปล่าไปหน่อย
เฉินเฟิงไปอาบน้ำเย็นก่อน บ้านยากจน ทุกครั้งต้องไปตักน้ำจากบ่อน้ำ แล้วต้มน้ำ สุดท้ายเทลงในถังแล้วก็ชำระล้างร่างกายพอคร่าวๆ
เขาเพิ่งฝึกชุนตุนอินหยางเหอฮวนกงกับหลิวมู่เซว่เสร็จ ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ ปนกับเลือดและสิ่งสกปรก เหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัว อาบน้ำเย็นยังช่วยลดความใคร่ได้อีกด้วย
เพราะอยู่บ้าน เขาจึงค่อนข้างตามสบาย แค่ใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวก็นอนแล้ว
พอหลับตาลง สมองก็ปรากฏใบหน้าของหลิวมู่เซว่ที่อยากให้พิชิต ทำให้เขาฝันเปียก
เฉินเฟิงหลับจนถึงเช้า ตื่นขึ้นมาสดชื่นทั้งกายและใจ ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก ก็เดินไปเปิดประตูทันที
หน้าประตูมีแม่บ้านที่อยู่บ้านหลายคนยืนอยู่ สามีของพวกเธอออกไปทำงานต่างถิ่น กลับมาปีละครั้งเฉพาะช่วงตรุษจีน ต้องอยู่บ้านเปล่าๆ เป็นเวลานาน ความต้องการทางเพศไม่ได้รับการตอบสนอง เหมือนทุ่งแห้งแล้งที่รอคอยฝนในฤดูใบไม้ผลิ
แม่บ้านได้ยินว่าเฉินเฟิงกลับมาแล้ว ตั้งแต่เช้าตรู่ก็พากันมาที่บ้าน ไม่ได้ตั้งใจอยากให้บัณฑิตหนุ่มคนเดียวของหมู่บ้านช่วยทำงานหนักๆ ที่บ้านของตัวเอง
เมื่อพวกเธอเห็นเฉินเฟิง ดวงตาก็เป็นประกาย มองเขาอย่างไม่เกรงใจ อยากจะกลืนเขาเข้าไปทั้งตัว
"โอ้โห เฉินต้าปาว ตั้งแต่เช้าก็อารมณ์ดีแล้วเหรอ?"
"จะไม่ให้เรียกว่าหนุ่มเลือดร้อนได้ยังไง เห็นแล้วฉันก็ใจสั่นเลยล่ะ!"
"เฉินต้าปาว ท่าทางตอนเปิดประตูของเธอแปลกดีนะ อยากไปบ้านป้าไปคุยเรื่องท่าทางใหม่ๆ ไหม?"
"เฉินต้าปาว หลอดไฟที่บ้านป้าสามีเธอมันเสีย เธอช่วยไปเปลี่ยนให้หน่อยได้ไหม?"
เฉินเฟิงรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันที ก้มลงมองด้วยความตกใจ รู้ตัวว่าใส่แค่กางเกงขาสั้นตัวเดียวก็ออกมาแล้ว ตกใจจนรีบปิดประตูทันที
ที่บ้านเขาคุ้นเคยกับการใส่แบบนี้ ลืมไปชั่วขณะ รีบวิ่งกลับห้องไปแต่งตัวให้เรียบร้อย
เหล่าแม่บ้านหน้าประตูยังไม่ไปไหน ต่างหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
"โอ๊ย เฉินต้าปาว อายอะไรล่ะ? ออกมาให้ป้าได้ดูเต็มตาหน่อยสิ!"
"เฉินต้าปาว งั้นฉันถือว่าเธอตกลงแล้วนะ คืนนี้ป้าสามีเธออยู่บ้านรอเธอมาเปลี่ยนหลอดไฟ!"
"ป้าหลิว ต้องมีมาก่อนหลังกันหน่อยสิ? ท่อน้ำที่บ้านฉันมันตัน ต้องการให้เฉินต้าปาวไปช่วยล้วงให้หน่อย!"
"พวกเธอเป็นแม่ม่ายแก่ๆ กันแล้ว รู้จักอายกันบ้างเถอะ อย่าทำให้เฉินต้าปาวตกใจจนไม่กล้าออกมาเลย!"
เฉินเฟิงไม่อยากให้พวกเธอมาอุดตันอยู่หน้าประตู จำใจต้องเดินออกไป พูดด้วยรอยยิ้มที่เก้อเขิน: "ได้ครับ ทุกคนต้องการอะไรผมรู้แล้ว ผมจะไปช่วยทำงานให้ทุกคนตามลำดับ"
ทันใดนั้น จากบ้านของหลิวมู่เซว่ที่อยู่ติดกัน ก็มีเสียงร้องไห้โฮดังออกมา