เฉินเฟิงรู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ดีนัก จึงรีบเดินทางมาที่หน้าบ้านของหลิวมู่เซว่
เห็นเหล่าแม่บ้านในหมู่บ้านมุงกันอยู่ซุบซิบ พากันเข้าข้างหยางฮุ่ยหลาน
"เฮ้อ ช่างเป็นกรรมจริง! กว่าจะในหมู่บ้านเรามีแม่ลูกที่สอนหนังสืออยู่คู่หนึ่ง กลับต้องมาถูกผู้ใหญ่บ้านหลี่กลั่นแกล้ง ช่างน่าสงสารจริง ๆ!"
"จุ๊ๆ พูดเบา ๆ หน่อย ไม่เห็นหรือไงว่าอาย ฉันเห็นกับตาว่าหยางฮุ่ยหลานถูกหามกลับมา ตัวเขียวช้ำไปหมด น่าดูชะมัด!"
"ฉันได้ยินมาว่าผู้ใหญ่บ้านหลี่หมายตาหยางฮุ่ยหลาน เห็นว่ายังมีเสน่ห์เหลืออยู่ แถมยังเป็นคนมีการศึกษา ก็เลยเกิดความคิดชั่วขึ้นมา!"
"คุณครูหยางเป็นคนใจดี เป็นมิตร มีมารยาท เป็นคนน้ำใจงาม ยังเป็นครูของลูกสาวฉันด้วย น่าเสียดาย เจอคนผิดคน!"
"ผู้ใหญ่บ้านหลี่รังแกคนเก่งเป็นปกติ ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวหรือสาวรุ่น ก็แทบจะไม่มีใครรอดพ้นเงื้อมมือปีศาจของเขาไปได้!"
"ไม่ต้องพูดแล้ว ใครจะไปสู้เขาได้ ในเมื่อเขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน พวกเราชาวบ้านธรรมดา ๆ ก็ได้แต่เก็บความเจ็บปวดไว้ในใจเท่านั้น!"
ในห้อง หลิวมู่เซว่ซบอยู่ข้างเตียงของแม่ ร้องไห้น้ำตาไหล อกสั่นไปตามอารมณ์ที่ปั่นป่วน
"แม่ ลืมตาขึ้นมาดูหนูสิ หนูคือเสี่ยวเซว่ ได้โปรดอย่าทิ้งหนูไปนะ"
หยางฮุ่ยหลานนอนหายใจรวยรินอยู่ตรงนั้น ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ผิวหนังที่เปิดออกเขียวช้ำไปหมด เห็นชัดว่าถูกทารุณกรรมอย่างไร้มนุษยธรรม จนหมดสติไป
ราวกับต้นหลิวที่อ่อนแอท่ามกลางสายลม ไร้ซึ่งพลังชีวิต
หลิวมู่เซว่หันไปมองหมอประจำหมู่บ้านเจ้ากง ไหว้วิงวอนทั้งน้ำตา "คุณหมอเจ้า ช่วยรักษาแม่หนูด้วย ต่อให้ต้องจ่ายเท่าไหร่ก็ยอม!"
ตั้งแต่แม่ถูกหามกลับมาตอนใกล้รุ่งสาง ก็ไม่รู้สึกตัวเลยตลอดมา
ด้วยความตกใจ หลิวมู่เซว่จึงรีบวิ่งไปเชิญหมอประจำหมู่บ้านเจ้ากงมาขอร้องให้เขาช่วยรักษาแม่
เจ้ากงจ้องมองนางเขม็ง อยากจะถือโอกาสตอนรักษาหยางฮุ่ยหลานหาโอกาสลวนลามนาง
"อาการป่วยของแม่เธอรุนแรงมาก การรักษายุ่งยากพอสมควร ต้องใช้พลังและเวลาของฉันไม่น้อยเลยนะ..."
หลิวมู่เซว่เห็นท่าทีเหมือนจะพูดอะไรไม่ออกของเขา ร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อน วิงวอนว่า "ได้โปรดช่วยรักษาแม่หนูด้วย ถ้ามีความหวังแม้เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ หนูก็ไม่อยากยอมแพ้! คุณมีเงื่อนไขอะไร หนูยอมทำตามทุกอย่าง!"
เจ้ากงต้องการคำพูดนี้อยู่แล้ว จึงขยับเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว สายตาแวววาวด้วยความโลภ ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันมีเคล็ดลับเฉพาะที่ทำให้คนตายฟื้นได้ เพียงแต่ต้องได้ของมีค่าอย่างหนึ่งจากตัวเธอ ยาถึงจะออกฤทธิ์ได้เต็มที่!"
หลิวมู่เซว่คิดถึงแต่เรื่องช่วยแม่ให้รอด จึงรีบถามด้วยความกังวล "ของอะไรล่ะ?"
เจ้ากงได้กลิ่นหอมจากตัวนาง อดใจไม่ไหวจึงยื่นมืออันสกปรกของเขาไปทางนาง
"ขอเพียงเธอยอมฉันคืนนี้ก็จะปรุงยาที่ช่วยแม่เธอได้ มิฉะนั้น ต่อให้เทพเซียนลงมาก็รักษาไม่ทันแล้ว!"
ในขณะที่มือสกปรกนั้นจะแตะถึงตัวหลิวมู่เซว่ เงาดำหนึ่งวาบเข้ามา เตะเจ้ากงล้มลงกับพื้นทันที
"คุณจะทำอะไรเสี่ยวเซว่?"
เจ้ากงเซถลาล้มอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวฟาดพื้นจนฟันหน้าหักไปหนึ่งซี่ โมโหจนพูดไม่ออก "ไอ้เด็กเวรมาจากไหน กล้าดียังไงมาลอบทำร้ายฉัน?"
เฉินเฟิงหัวเราะเย็น "ปู่ของแกอยู่ที่นี่!"
เจ้ากงเห็นว่าเป็นเฉินเฟิง พูดประชดประชัน "ฉันคิดว่าเป็นใคร ที่แท้ก็หงส์ทองที่บินออกจากหมู่บ้านเรานี่เอง! นายไม่ใช่คนเก่งหรือไง หลังจากเรียนจบก็น่าจะไปเป็นพนักงานออฟฟิศในเมืองใหญ่สิ วัดเล็ก ๆ แค่นี้คงรองรับไม่ไหวเทพองค์ใหญ่เช่นนายหรอก!"
เฉินเฟิงได้ยินว่าเขาจงใจประชดประชันตัวเอง ก็ชกเข้าที่หน้าของเขาโดยตรง
ปัง!
คนโหดไม่ต้องพูดมาก!
เจ้ากงเจ็บปวดจนเอามือกุมจมูก ถูกต่อยจนเซถอยหลังไปหลายก้าว น้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด กางฝ่ามือดู ก็เห็นแต่เลือดเต็มไปหมด ตกใจจนเสียงแหลมสูง
"เฉินต้าปาว! นายบ้าไปแล้วหรือไง กล้าใช้กำลังอีก! นายบ้าไปแล้วจริง ๆ!"
เฉินเฟิงสายตาเยือกเย็น พูดเสียงเย็นชา "ทำไมฉันถึงตีแก ใจแกไม่รู้บ้างหรือไง?"
เจ้ากงรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ยังแข็งทื่อ ยื่นนิ้วชี้ไปที่จมูกของเฉินเฟิงขู่ "เฉินต้าปาว นายเป็นคนมีการศึกษา อย่าทำตัวเหมือนพวกอันธพาลที่ชอบใช้กำลัง! ฉันเตือนนาย ถ้านายตีฉันบาดเจ็บ ก็จะไม่มีใครรักษาหยางฮุ่ยหลานได้!"
ในฐานะหมอประจำหมู่บ้านเพียงคนเดียวของหมู่บ้านเยลว์ และเป็นศิษย์เอกเพียงคนเดียวของหมอเฒ่า เขามักจะใช้ชื่อเสียงของอาจารย์ออกตรวจโรค
อาจารย์อายุมากแล้ว เขาจึงสืบทอดตำแหน่งต่อจากอาจารย์ อาศัยความสามารถเล็กน้อยนี้หากินไปวัน ๆ จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้มีความสามารถอะไรใหญ่โต ปกติก็แค่รักษาโรคเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ชาวบ้าน
เจ้ากงอิจฉาเฉินเฟิงที่เป็นนักศึกษาเพียงคนเดียวของหมู่บ้าน ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เป็นจุดสนใจของทุกคน อยากจะเหยียบเขาให้จมดิน เพื่ออวดเบ่งต่อหน้าหลิวมู่เซว่ให้ได้
หลิวมู่เซว่พอได้ยินก็ตกใจกลัว รีบถามด้วยความกังวล "คุณหมอเจ้า อาการแม่หนูเป็นยังไงบ้าง? ยังพอมีทางรอดไหม?"
เจ้ากงส่ายหัวไปมา ทำเป็นมีความลับ ใบหน้าแสดงความลำบากใจ "คนไข้ดูเหมือนมีแค่บาดแผลภายนอก แต่จริง ๆ แล้วบาดเจ็บถึงอวัยวะภายใน ถ้าไม่รีบรักษา มีหวังเป็นอันตรายถึงชีวิต! ส่วนคนไข้จะฟื้นเมื่อไหร่ ก็ต้องดูว่าเธอจะยอมรับเงื่อนไขของฉันหรือเปล่า!"
หลิวมู่เซว่ตาโต มองถูกสายตาโลภของเขาจนขนลุก พูดอย่างไม่ยอมลดราวาศอก "ไม่ได้! ฝันไปเถอะ!"
ในใจนางคิดไว้แล้วว่าเฉินต้าปาวคือชายาของนาง จะไม่มีใครอื่นอีก!
ถ้าต้องขายร่างกายเพื่อช่วยแม่ นางทำไม่ได้จริง ๆ ไม่ใช่เพราะไม่กตัญญู แต่เป็นเรื่องหลักการและขีดเส้นใต้!
เฉินเฟิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มีพลังข่มขู่ ถาม "คุณจะทำอะไรเสี่ยวเซว่?"
เจ้ากงตกใจจนตัวสั่น รีบเปลี่ยนคำพูด "พวกคุณอย่าเข้าใจผิด ฉันหมายถึงเส้นผม มันเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่ง เผาเป็นถ่านแล้วใช้เป็นยา รักษาบาดแผลภายนอกและเลือดออกภายในได้!"
เฉินเฟิงมองดูบาดแผลของป้าหยาง รู้ในใจแล้ว หัวเราะเย็น "แกมั่นใจจริง ๆ ว่าจะรักษาได้?"
เจ้ากงคิดว่าพวกเขาถูกหลอกแล้ว จึงโอ้อวด "แน่นอน! อาจารย์ของฉันเป็นหมอเฒ่าของหมู่บ้านเยลว์ ฉันรับการถ่ายทอดวิชามาอย่างเต็มที่ การรักษาโรคประหลาดแบบนี้ไม่ใช่ปัญหา! แต่ฉันมีเงื่อนไขหนึ่ง คือไม่อยากให้มีคนนอกอยู่ด้วย จะได้ไม่รบกวนสมาธิ!"
พูดจบ ก็เหลือบตามองเฉินเฟิงอย่างมีนัยสำคัญ
หลิวมู่เซว่จนปัญญาแล้ว จึงได้แต่มองเฉินเฟิงด้วยสายตาวิงวอน
"เฉินต้าปาว นายออกไปรอข้างนอกก่อน ฉันจะให้คุณหมอเจ้าเก็บผมแม่ฉันไปเป็นยา!"
เฉินเฟิงรู้ว่าเจ้ากงไม่ได้คิดดี เอาแขนกอดอก พูดตรง ๆ "ฉันต้องเตือนแกอย่างหนึ่ง ถ้าแกใช้วิธีรักษาแบบนี้ จะทำให้หัวใจคนไข้ล้มเหลว ถ้าไม่เชื่อ แกกล้าลองยาด้วยตัวเองไหมล่ะ?"