เฉินเฟิงหันสายตาจากหลิวมู่เซว่ กลับมามองลี่อีหมิง ยิ้มเย็นชาแล้วพูดว่า "ลี่อีหมิง ข้าพิเศษมาเพื่อเอาชีวิตเจ้า!"
ลี่อีหมิงตกใจจนหน้าซีด เมื่อเห็นเฉินเฟิงตัวเปื้อนเลือดเหมือนผีที่ปีนขึ้นมาจากนรก รีบวิ่งหนีทันที
แค่ข้าวิ่งเร็ว ผีตนนี้ก็ไล่ไม่ทัน!
เฉินเฟิงในจังหวะที่ลี่อีหมิงวิ่งผ่านหน้า ก็ยื่นเท้าไปสะดุดเขา ทำให้เขาล้มคว่ำหน้าฟาดพื้นทันที
เขาก้าวยาวเข้าประชิดตัว ชูกำปั้นใหญ่เท่าลูกตุ้มชั่งชกใส่ลี่อีหมิงอย่างบ้าคลั่ง
"เจ้าไม่ใช่เก่งมากนักรึไง? เจ้าไม่ใช่อยากฆ่าปิดปากข้ารึไง? ข้าอยากดูว่าเจ้ายังมีวิชาอะไรอีก รีบปล่อยออกมาซิ!"
ลี่อีหมิงถูกชกจนหน้าบวมช้ำ เลือดกำเดาไหล ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด "อย่าชก! อย่าชก! ชกคนอย่าชกหน้า!"
เฉินเฟิงได้ยินดังนั้น ก็เล็งหน้าเขาชกไปสองหมัดติด ๆ มอบดวงตาหมีแพนด้าให้เขาคู่หนึ่ง แล้วยิ้มเย็น "ข้าชกก็เพราะหน้าน่าเกลียดของเจ้านี่แหละ!"
ลี่อีหมิงเพิ่งรู้ตัวทีหลังว่าเฉินเฟิงยังไม่ตาย หน้าตาตกตะลึง ไม่อยากยอมแพ้ จึงพูดคำต่ำ ๆ "เฉินต้าปาว แกยังไม่ตายอีกหรา ฆ่ายากกว่าแมลงสาบอีกนะ! ถ้ายังไม่หยุด อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
เฉินเฟิงเกลียดที่สุดคนที่ข่มขู่ตัวเอง จึงหยิบเก้าอี้ข้างเท้าขึ้นมา เหยียบมือขวาของลี่อีหมิงไว้ แล้วฟาดลงไปอย่างแรงโดยไม่พูดพล่าม
ปัง!
ลี่อีหมิงหน้าแดงก่ำ หลอดเลือดดำที่หน้าผากโป่ง เหงื่อแตกพลั่ก รู้สึกได้ว่ามือขวาทั้งหมดเจ็บปวดราวกับถูกแทงทะลุ
ความเจ็บปวดนั้นแผ่ไปทั่วแขน ราวกับกระดูกและเส้นเอ็นถูกทุบจนหัก เขาเจ็บจนแทบขาดใจ ส่งเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด เสียงดังก้องกลบเสียงฟ้าร้อง
หลิวมู่เซว่เห็นเหตุการณ์นี้ต่อหน้า ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน ไม่อาจปกปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าได้ นั่งพับเพียบลงกับพื้น พลางคิดในใจอย่างสับสน "เฉินต้าปาว ดีจริง ๆ ที่เจ้ายังไม่ตาย!"
เฉินเฟิงมองหญิงสาวที่เขาหลงรักมานาน คิดถึงสิ่งที่หล่อนทำกับเขาอย่างเลวทราม ก็รู้สึกมีปมอยู่ในใจ ยากจะข้ามผ่านไปได้
"ยังไงล่ะ? ข้าไม่ตาย ทำให้เจ้าผิดหวังรึไง?"
หลิวมู่เซว่เห็นเขามีท่าทีเย็นชาใส่ตัวเอง ก็เจ็บปวดหัวใจ รู้สึกผิดต่อเขาอย่างมาก ร้องไห้จนน้ำตาเล็ดแล้วอธิบาย "เฉินต้าปาว ฉันขอโทษ นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของฉัน ฉันถูกบังคับ! แม่ฉันยังอยู่ในมือของเขา ถ้าฉันไม่เชื่อฟังเขา แม่ฉันจะเป็นอันตราย ช่วยแม่ฉันด้วยเถอะ ขอแค่เจ้าช่วยเธอกลับมา ฉันยอมมอบกายให้เจ้า!"
หัวใจของเฉินเฟิงเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ ตอนที่อยู่กับหล่อนเมื่อกี้ เขาตรวจสอบแล้วว่าหล่อนยังบริสุทธิ์ และได้มอบครั้งแรกให้เขา นับว่าตัวเองได้กำไร
ทันใดนั้น เฉินเฟิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ มองผ่านดวงตาเพลิง เห็นว่าหลิวมู่เซว่มีร่างเก้าอิน ซึ่งดึงดูดเขาอย่างรุนแรง ในร่างกายมีวิชาชุนตุนอินหยางเหอฮวนกงหมุนเวียน จำเป็นต้องฝึกกับหล่อนเพื่อจะพัฒนาวิชานี้ได้
เฉินเฟิงรู้สึกแปลกใจ ที่แท้ก็เป็นโอกาสที่ดี เขาหันไปมองลี่อีหมิงที่พ่ายแพ้ แล้วตะคอก "ลี่อีหมิง ข้าสั่งให้แกปล่อยป้าหยางเดี๋ยวนี้ ถ้าข้าไม่เห็นป้าหยางกลับมา ข้าจะทุบมืออีกข้างของแกทิ้ง ไม่เชื่อก็ลองดูได้!"
ลี่อีหมิงจนมุม รู้ตัวเองสู้เฉินเฟิงไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าตอนไหนเขาถึงมีแรงมากมายขนาดนี้ ไม่กล้าประลองกับเขาต่อ รีบยอมแพ้ "ได้ ๆ แกปล่อยฉันก่อน ฉันกลับไปจะปล่อยแม่หล่อนทันที!"
เฉินเฟิงสีหน้าหมองคล้ำ เตะเข้าที่ก้นอวบของเขาทีหนึ่ง
"แกคิดว่าข้าโง่รึไง? แกไม่มีโทรศัพท์รึไง?"
ลี่อีหมิงกลั้นความแค้นไว้เต็มอก คีบก้นที่ร้อนวูบวาบ ตัวสั่นหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาคนหนึ่ง
"เอ้อหนิว แกไปรับยายแก่คนนั้นมาหน่อย... อ้อ ไม่ใช่ ไปรับป้าหยางกลับมา!"
พูดจบก็วางสาย หันมายิ้มประจบเฉินเฟิง
"เฉินต้าปาว ไม่สิ พี่เฉิน ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว ปล่อยผมไปได้หรือยัง?"
เฉินเฟิงเปลี่ยนสายตา มุมปากยกขึ้น ฟาดมือเข้าที่คอเขาทีหนึ่ง ทำให้เขาสลบไปทันที
"ปล่อยแกไป? ฝันไปเถอะ!"
หลิวมู่เซว่ทั้งตัวเปลือยเปล่ากระโจนเข้าหาเฉินเฟิง กอดเขาจากด้านหลังแน่น แล้วพูดเสียงหอบ "เฉินต้าปาว ทุกอย่างเป็นเพราะลี่อีหมิงบังคับฉัน ขอบคุณสวรรค์ที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ไม่งั้นชาตินี้ฉันคงอยู่ในความสำนึกผิดตลอดไป!"
เฉินเฟิงรู้สึกถึงความนุ่มนวลนั้น บีบอัดแน่นที่แผ่นหลัง ใจเต้นร้อนรุ่ม ลูกกระเดือกใหญ่ขยับขึ้นลง
จากปากหล่อนจึงรู้ความจริง เพราะแม่ลูกคู่นี้ คนหนึ่งสอนคณิตศาสตร์ที่โรงเรียนในหมู่บ้าน อีกคนสอนจีนที่โรงเรียนในเมือง ต่างเป็นคนมีการศึกษา เป็นที่ชื่นชอบของหนุ่ม ๆ ทั้งหมู่บ้าน
หลิวมู่เซว่เสียพ่อไปตั้งแต่เด็ก ๆ แม่ลูกไม่มีที่พึ่งพิง จึงถูกผู้ใหญ่บ้านลี่เจี้ยนกังคุกคามอยู่บ่อยครั้ง
เช้าวันนั้นลี่เจี้ยนกังบอกว่ามีธุระจะปรึกษากับหยางฮุ่ยหลาน ผลปรากฏว่านางติดอยู่ในบ้านตระกูลลี่ออกมาไม่ได้
หลิวมู่เซว่ติดต่อแม่ไม่ได้ รู้สึกเป็นกังวล รีบไปที่บ้านตระกูลลี่เพื่อเรียกร้องคน แต่กลับถูกลี่อีหมิงข่มขู่บังคับ
ลี่อีหมิงบังคับให้หลิวมู่เซว่ร่วมมือวางกับดัก ล่อเฉินเฟิงให้ติดกับ แล้วจะจัดการเฉินเฟิงด้วยข้อหาข่มขืน
จากนั้นก็จะยึดครองบ้านของเฉินเฟิง เขาหยุนเฟิงที่พ่อแม่เขาทิ้งไว้ รวมถึงเงินเยียวยาที่รัฐบาลจ่ายให้!
เฉินเฟิงรู้ความจริงแล้ว รู้สึกเห็นใจหลิวมู่เซว่อย่างมาก จะว่าไม่โกรธเลยก็คงไม่ เพราะเกือบตายเพราะหล่อน
แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างเก้าอินที่ดึงดูดเขาเหมือนแม่เหล็ก ความปรารถนาที่จะฝึกชุนตุนอินหยางเหอฮวนกงกับหล่อนก็ทวีขึ้น
เฉินเฟิงรีบหมุนตัวกลับ เป็นฝ่ายรุกเข้าหาหล่อน จับคางที่งามของหล่อนไว้
"ข้าเป็นคนแค้นต้องชำระ ใครดีต่อข้า ข้าจะตอบแทนเป็นเท่าทวี ใครหักหลังข้า ข้าจะเอาคืนเป็นทวีคูณ!"
หลิวมู่เซว่เห็นท่าทางของเขาเหมือนเหยี่ยวล่าเหยื่อ แต่ไม่กลัว กลับเข้าไปใกล้ด้วยความสมัครใจ
"เฉินต้าปาว ตอนแรกเจ้ายังบอกว่าจะปราบม้าป่าอย่างฉันให้ได้ ฉันอยากดูว่านายท่านจะไหวไหม"
เฉินเฟิงตกอยู่ในดวงตาที่ใสซื่อของหล่อน ไม่อาจต้านทานเสน่ห์ของหล่อนได้ จึงผลักหล่อนลงแล้วยิ้มมุมปาก "ผู้ชายกลัวที่สุดคือโดนว่าอ่อนหัด ฉันจะไหวไหม ลองดูเองก็รู้!"
หลิวมู่เซว่รู้ตัวว่าผิด เต็มใจที่จะปรนนิบัติเขา ยื่นมือลูบใบหน้าหล่อเหลาของเขา พูดเสียงเบา "เฉินต้าปาว ฉันรู้ว่าเจ้าอดทนมามาก รีบเข้ามาเลย ให้ฉันได้เห็นความแกร่งของเจ้าหน่อย!"
ในร่างเฉินเฟิงราวกับมีสัตว์ร้ายอาละวาด พร้อมกับเสียงฟ้าร้องก้องกังวาน ก็ระเบิดออกมาอย่างเต็มที่
ฝนนอกหน้าต่างค่อย ๆ หยุดลง มีเสียงจักจั่นร้องประสาน ตามด้วยเสียงเพลงที่กังวานยาวนาน
หลังจากเฉินเฟิงฝึกชุนตุนอินหยางเหอฮวนกงแล้ว ร่างกายเปลี่ยนแปลงอย่างมาก รู้สึกว่ามีพลังปราณแท้จริงไหลเวียนอยู่
ได้ยินเสียง "ก๊าก" จากจุดตันเถียน เขาก็ทะลวงขึ้นสู่ขั้นพลังปราณขั้นที่หนึ่งโดยไม่คาดคิด สำเร็จการนำปราณเข้าสู่ร่าง เปิดเส้นลมปราณ และรวมปราณที่ตันเถียน ตั้งแต่นั้นก็มีพละกำลังมหาศาล
ในความคิดของเฉินเฟิง เตาหลอมปากโก่วปรากฏขึ้นอีกครั้ง และในมิติก็มีหยดน้ำยาวิเศษเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
บนผนังเตาหลอมมียันต์อักขระลอยเต็มไปหมด กลายเป็นแสงสีทองพุ่งเข้าสู่สมอง ได้รับตำราแพทย์ รู้จักระบุสมุนไพร จึงรู้ว่าแผลบนตัวหายสนิทแล้ว ตอนแรกตื่นมามัวแต่คิดแก้แค้น ลืมเรื่องนี้ไป คิดในใจก็ทึ่งกับความมหัศจรรย์ของมรดกนี้
หลิวมู่เซว่เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว หน้าตาแดงระเรื่อ ดูอ่อนกว่าวัยหลายปี เอวแทบจะพัง แต่ไม่เพียงไม่ขัดขืน กลับมีสีหน้าเพลิดเพลิน
"เฉินต้าปาว เจ้าแข็งแรงจริงๆ เจ้าเกิดมาเป็นลารึไง?"