กลางดึกมืด ฝนตกหนัก ลมแรง ฟ้าผ่าฟ้าร้อง หมู่บ้านเยลว์ตั้งอยู่บนไหล่เขาหลาวจวินซาน ภูมิประเทศตรงนี้สลับซับซ้อน มองจากอากาศเบื้องบนลงมา ทั้งผืนแผ่นดินมีรูปร่างคล้ายเตาหลอม
เฉินเฟิงถูกหัวหน้าโก้ว์กับพวก ลากไปเหมือนสุนัขตาย ไปถึงหน้าผาที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน
หัวหน้าโก้ว์กับพวก อาศัยช่วงฝนตกหนัก เตรียมจะทำลายหลักฐาน สร้างภาพว่าเฉินเฟิงพลาดตกลงไปจากหน้าผา
"ฮะๆ เฉินต้าปาว นี่เป็นเพราะเจ้าก่อเหตุเองทั้งนั้น ชาติหน้าเกิดใหม่จำไว้ให้ดี!"
"หัวหน้าโก้ว์ รีบโยนมันลงไปเถอะ ฝนตกหนักมาก หนาวสั่นไปหมด เรากลับไปสนุกกันดีกว่า!"
"ฉันรอไม่ไหวแล้ว ร่างผู้หญิงคนนั้น คิดแล้วก็ทำให้น้ำลายไหล!"
เฉินเฟิงถูกพวกเขายกขึ้น แล้วโยนลงไปจากหน้าผาอย่างไร้ความปราณี ลมปะทะข้างหูหวีดหวิวดังลั่น ลมหนาวเยียบเย็นเหมือนมีดคมกริบ กรีดลงบนผิวหนังเจ็บปวด ร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับเสียง "ตูม" ดังสนั่น เฉินเฟิงตกเข้าไปในวัดร้างเก่าแก่แห่งหนึ่งที่เชิงเขา พอดีตกลงมาทับบนรูปปั้นเทพเจ้า เลือดที่ไหลออกจากอกซึมเข้าไปในรูปปั้น ทันใดนั้นรูปปั้นก็เปล่งแสงสีทองวาบ พุ่งเข้าไปในอกของเขา ปรากฏกลีบดอกไม้สีทองอร่ามสามกลีบ แล้วก็หายไปในพริบตา
เฉินเฟิงเหมือนฝันไปยาวนาน ได้ยินเสียงอันแก่ชราดังมาจากข้างหู "ข้ารอมาสองพันกว่าปี ในที่สุดก็ได้พบผู้มีวาสนา หนุ่มน้อย ข้ามองดูกระดูกของเจ้าประหลาดยิ่งนัก เป็นร่างกายพุทธะที่เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรซึ่งหายากในพันปี ข้าจะมอบพรให้เจ้า มอบวิชา ชุนตุนอินหยางเหอฮวนกง ให้แก่เจ้า และมี เตาหลอมปากโก่ว นี้ด้วย ส่วนความลับอันใด จงไปทำความเข้าใจเองเถิด..."
เฉินเฟิงสะดุ้งเฮือก รู้สึกเหมือนตัวเองลอยขึ้น นั่งขึ้นทั้งตัวเปียกโชก พบว่าตัวเองกลับมาที่หน้าผาแล้ว ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน
ทันใดนั้น ในสมองก็ปรากฏเตาหลอมปากโก่วขึ้นมา ข้างในมีไฟสามสารองอยู่ สามารถใช้กลั่นยาตอนขั้นตันเถียน และกลั่นอาวุธวิเศษตอนขั้นกิมตัน เป็นต้น
บนผนังเตาหลอมสลักอักขระเต๋าอย่างหนาแน่น เนื้อหารวมถึงตำราแพทย์ โหราศาสตร์ เวทมนตร์ ยา คาถาอาคม และวิชาบำเพ็ญเพียรที่ชื่อว่า ชุนตุนอินหยางเหอฮวนกง
ในดวงตาเฉินเฟิงมีไฟสามสารองลุกโชน เปิดใช้ดวงตาเพลิง สามารถแยกแยะเทพและปีศาจ มีความสามารถมองทะลุ มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ไกลขึ้น ร่างกายแข็งแรงกว่าเดิม ราวกับเปลี่ยนเป็นคนใหม่
ถ้าไม่ได้ประสบกับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง เขาไม่มีทางเชื่อแน่นอน ว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นโชคดี ได้พบกับวาสนา ได้รับพรอันยิ่งใหญ่
ตั้งแต่เด็กชอบฟังเรื่องเล่าตำนาน ไม่คิดว่าในโลกนี้จะมีนักบำเพ็ญเพียรอยู่จริง นึกว่ามีแต่ในหนังสือเท่านั้น
"ชาติฉันยังไม่ดับ! ไอ้หมาดำ พวกแกไม่คิดเลยใช่ไหมว่า ฉันยังไม่ตาย? ต่อไป ก็ถึงตาฉันมาคิดบัญชีกับพวกแกแล้ว!"
หัวหน้าโก้ว์กำลังวิ่งกลับบ้านพร้อมกับพวกพ้องกลางสายฝน ระหว่างทางคุยกันอย่างสนุกสนาน
"เราออกมาสิบกว่านาทีแล้ว ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่เสร็จหรือยัง!"
"ไม่ต้องไปสนใจมัน เรากลับไปก่อน พอมันเสร็จ เราค่อยขึ้นไป ยังไม่เสร็จ เราก็รอก่อน!"
"ตอนนี้ในหัวฉันเต็มไปด้วยหุ่นสาวสวยประจำหมู่บ้าน ฉันว่าเธอดูมีวาสนาดี!"
"เดี๋ยวพี่ๆ มาแน่!"
ทันใดนั้น เงาดำเส้นหนึ่งพุ่งผ่านมา ต่อยหนึ่งหมัดเข้าที่หน้าหัวหน้าโก้ว์ กระเด็นปลิวไปอย่างรวดเร็ว ล้มลงไปในโคลนน้ำอย่างแรง กลิ้งไปหลายตลบ จากนั้นก็ถูกมือใหญ่ที่แข็งแรงคว้าผมไว้ กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง ทันใดนั้นก็หัวแตกเลือดไหล เลือดแดงเบลอสายตา
หัวหน้าโก้ว์สมองหึ่งไปหมด ขมับกระตุกตุบๆ เจ็บปวด ร้องด่าอย่างหยาบคาย "ไอ้ส้นตีน ใครกัน บังอาจตีพี่ อยากโดนฟาดใช่ไหม?"
ลูกน้องคนอื่นๆ ต่างยืนงงอยู่กับที่ กับฉากที่เกิดขึ้นกะทันหัน ถึงกับตกใจจนพูดไม่ออก ตั้งสติได้นานทีเดียว จึงยกกำปั้นใหญ่เท่ากระสอบทรายพุ่งเข้าใส่เงาดำนั้น
"ไอ้หมา กล้าตีหัวหน้าโก้ว์ อยากตายหรือเปล่า!"
ฉันจะฆ่าแก ไอ้สารเลว!
ดูซิว่าฉันจะเตะถุงแขวนของแกแตกไหม!
วินาทีต่อมา พวกเขาก็ถูกต่อยปลิวออกไปทีละคน เหมือนโยนขยะ ตกลงไปในโคลนน้ำอย่างหนัก สำลักโคลนเข้าปาก ไม่แขนหักขาหัก ก็ฟันหน้าหัก บาดเจ็บคนละเลวร้ายยิ่งกว่ากัน
เฉินเฟิงค่อยๆ เดินออกมาจากเงามืด มองลงมายังผู้แพ้เหล่านี้ด้วยท่าทางเหนือกว่า พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขาม "พวกแกทำไมต้องคิดฆ่าฉัน? ใครเป็นคนสั่งให้พวกแกทำแบบนี้?"
หัวหน้าโก้ว์กับพวก เพ่งมองดูดีๆ พบว่าเฉินเฟิงกลับมาแล้ว ถึงกับตกใจกลัวจนวิญญาณแทบกระเจิง รีบถอยหลังไปหลายก้าวด้วยมือและเท้า มองเขาด้วยความตกใจ หน้าซีดกว่ากระดาษขาว
"เฉิน... เฉินต้าปาว แก... แกไม่ตายแล้วหรือไง? แกเป็นคนหรือผีกันแน่?"
"อ๊าย! ผี! เฉินต้าปาว แกอย่ามาใกล้ฉัน ทุกอย่างเป็นลี่อีหมิงที่สั่งให้พวกเราทำ แกจะเอาคืนก็ไปเอาคืนกับมันสิ!"
"ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันก็แค่ทำตามคำสั่ง ฉันจะสวดมนต์ให้แก ความช่วยให้แกไปเกิดใหม่โดยเร็ว ฉันจะแกะสลักหลุมศพให้แก ทุกปีจะไปกราบไหว้บนบานให้!"
เฉินเฟิงสายตาคมกริบ ก้าวไปข้างหน้า ต่อยไปที่หน้าเขาหลายหมัดเสียงดัง ปังๆๆ ทำให้พวกเขาทั้งหมดสลบไป
แบบนี้ เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมาก็จะกลายเป็นคนโง่ ไม่จำอะไรได้เลย นับเป็นการลงโทษที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาแล้ว
หลังจากจัดการหัวหน้าโก้ว์กับพวกเสร็จ เฉินเฟิงก็รีบเร่งฝีเท้าไปที่บ้านของหลิวมู่เซว่ ตั้งใจจะไปคิดบัญชีกับสองคนนั้น
เพิ่งจะถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นจากข้างใน แทบจะทำให้หลังคาปลิวว่อน
"หลิวมู่เซว่ ผู้หญิงที่แก้ยากเท่าไหร่ ฉันยิ่งชอบเท่านั้น แกทำให้ฉันอยากเอาชนะขึ้นมาแล้ว ฉันจัดการเฉินต้าปาวยังได้เลย กลัวแมวป่าที่กัดคนอย่างแกหรือไง?"
"ลี่อีหมิง ไอ้เดรัจฉานหน้าคนใจสัตว์ แกเป็นคนฆ่าเฉินต้าปาว แกยังจะมาข่มขืนฉันอีก ไม่กลัวว่าฟ้าจะผ่าให้ตายหรือไง?"
"ฮ่าๆๆ ข้างนอกฝนตกหนัก แกเห็นฟ้าผ่าฉันไหม? ถ้าจะผ่า ก็ต้องผ่าแกนั่นล่ะ ดูสิแกจะหนีไปทางไหน!"
"แกอย่ามาใกล้ฉัน ถ้าแกกล้าเดินมาอีกก้าว ฉันจะร้องขอความช่วยเหลือ!"
"แกตะโกนสิ! ต่อให้แกตะโกนจนคอแตก ก็ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก! ประหยัดแรงไว้ดีกว่า เดี๋ยวค่อยตะโกนให้ดังๆ แกยิ่งตะโกน ฉันยิ่งตื่นเต้น!"
ปัง!
ตอนที่ลี่อีหมิงกำลังจะข่มขืนหลิวมู่เซว่ ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกเตะเปิดออก ขัดจังหวะอารมณ์ของมัน ทำให้มันโกรธและด่าเสียงดัง "ใครเนี่ย? ไอ้ตาบอดอะไร ไม่รู้จักเคาะประตู..."
ยังไม่ทันพูดจบ เงาดำพุ่งเข้ามา ต่อยหมัดเดียวก็ทำให้ลี่อีหมิงล้มลงไปกับพื้น คว้าผมของมัน กระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง ไม่นานกำแพงก็มีรอยเลือดหลายรอย
ลี่อีหมิงถูกตีจนหัวแตกเลือดไหล หน้าเบี้ยว ตัวอ่อนปวกเปียกนอนอยู่กับพื้น เมื่อสายตามองไปที่เงาดำนั้น ถึงกับตกใจจนตัวสั่นเทา พูดไม่อยากเชื่อ "เฉินต้าปาว แกเป็นคนหรือผีกันแน่?"
หลิวมู่เซว่ตกใจจนหน้าซีด