เอี๊ยดอ๊าด! เอี๊ยดอ๊าด!
จากในห้องส่งเสียงเคาะตอกดังระรัว ดังเปาะแปะจนอลหม่านไปทั้งบ้าน
"ไอ้ปืนใหญ่ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ รีบหน่อยสิ ฉันเหนื่อยจนปวดเมื่อยไปหมดแล้ว!"
"ทนอีกนิด เกือบเสร็จแล้ว!"
"นายทำเป็นหรือเปล่าเนี่ย?"
"ทำได้สิ! ไม่เห็นเหรอว่าเพิ่งซ่อมเสร็จไปเอง!"
ราตรีมืดมิดราวกับถูกหมึกดำสาดใส่ ฝนปรอยๆ ตกลงมาข้างนอก อากาศอบอ้าวไปด้วยความชื้น ทั่วทุกหนแห่งเปียกแฉะไปหมด
ในห้องแคบๆ เก่าๆ ทรุดโทรม เฉินเฟิงกำลังเปลือยท่อนบน ทุ่มเทแรงกายซ่อมบานหน้าต่างให้หลิวมู่เซว่ เพื่อนบ้านข้างๆ จนเหงื่อโชกตัว
เฉินเฟิงไม่ใช่ชื่อจริงของเขา ที่จริงเขาชื่อว่าเฉินเฟิง
เพราะตอนเด็กๆ เคยแข่งกับเพื่อนๆ ว่าใครฉี่ได้ไกลกว่ากัน แล้วโดนจับได้ ตั้งแต่นั้นมาก็ถูกตั้งฉายาว่า "เฉินต้าปาว"
ฉายานี้ทำให้เขาดังไปทั่วหมู่บ้าน กลายเป็นหัวข้อสนทนายามว่างของเหล่าแม่บ้าน
หลิวมู่เซว่ หน้าสวยแดงก่ำด้วยความอาย กำลังก้มตัวช่วยยึดบานหน้าต่างไว้
เธอเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของหมู่บ้านเยลว์ รูปร่าง หน้าตา บุคลิก ขายาวเรียว ล้วนเลิศเลอ โดยเฉพาะคู่นั้นที่อวบอิ่มขาวผ่องสว่างตา ผู้ชายทุกคนใฝ่ฝัน แม้แต่หมาหัวลาตัวที่ปากทางเข้าหมู่บ้านยังต้องยกขาขึ้นถวายความเคารพ
เฉินเฟิงจดจ่ออยู่กับการซ่อมบานหน้าต่าง รูปร่างสูงโปร่ง บ่าไหล่กว้างเอวบาง เส้นสายชัดเจน เหงื่อใสๆ ไหลอาบแผ่นหลัง กล้ามเนื้อกระชับเปี่ยมพลัง เพิ่มเสน่ห์ความเป็นชายให้เขามากขึ้น
เผชิญกับสาวสวยขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมสะอาดจากร่างกายเธอหลังอาบน้ำ เฉินเฟิงรู้สึกคอแห้ง แต่ต้องกลั้นใจรีบทำงานหนักต่อไป
เสียง "แคร่ก" ดังขึ้น บานหน้าต่างซ่อมเสร็จในที่สุด ปิดกั้นลมฝนข้างนอก เศษกระจกกระทบกันดังกรอบแกรบ
หลิวมู่เซว่ วิ่งไปเอาน้ำมาให้อย่างเอาใจใส่ แล้วเดินส่ายเอวบางราวกิ่งหวายมาทางเฉินเฟิง
"ปืนใหญ่ เหนื่อยหน่อยนะ เห็นเหงื่อท่วมตัวแบบนี้ ดื่มน้ำคล่องคอก่อนสิ!"
เฉินเฟิงรับแก้วน้ำมาอย่างยิ้มแย้ม จ้องมองคอเสื้อของเธอที่แทบจะปริแตก แล้วรีบดื่มน้ำเพื่อกลบความตื่นเต้น
ให้ตายสิ!!!!
ใครจะไปทนไหว?
หลิวมู่เซว่ เห็นเขาดื่มน้ำเสร็จ ก็เดินเข้ามาหา แล้วก็เซ้าซี้ดันเขาให้ล้มลงบนเตียง สายเสื้อคล้องไหล่หลุดลงมา เผยให้เห็นผิวกายขาวเนียนราวหยก แล้วคลานขึ้นมาบนเตียงอย่างแมวน้อยเซ็กซี่
เฉินเฟิงสายตาเลือนลาง รู้สึกทั้งตัวร้อนผ่าว หัวใจเต้นเร็ว หายใจถี่ขึ้น ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็จำอะไรไม่ได้แล้ว
สมองเหมือนภาพติดตาม
เขาเป็นหนุ่มมหา'ลัยเพียงคนเดียวของหมู่บ้านเยลว์ หลังเรียนจบก็หางานไม่ได้หลายต่อหลายครั้ง แถมสภาพเศรษฐกิจก็ไม่ดี บริษัททั่วๆ ไปต่างประกาศลดคน เลยต้องกลับมาที่หมู่บ้าน
ตอนเด็กๆ เขาป่วยหนัก พ่อแม่ต้องขึ้นไปหาสมุนไพรบนเขาหลังหมู่บ้าน แล้วก็ไม่กลับมาอีกเลย ทิ้งมรดกเป็นเขาหยุนเฟิงไว้ให้เขา ตั้งใจจะเริ่มต้นจากศูนย์
อึดอัด! อึดอัด! เกือบหายใจไม่ออกแล้ว!
เฉินเฟิงเหมือนคนจมน้ำ ต้องการออกซิเจนอย่างมาก พอตื่นขึ้นมาเต็มตา
วินาทีต่อมา เขาตกใจพบว่าใบหน้าถูกฝังอยู่ในความนุ่มบางอย่าง นุ่มราวกับเต้าหู้ และมีอะไรสองอย่างบีบอัดอยู่ทั้งสองข้าง
เฉินเฟิงขัดขืนอยู่สักพัก รู้สึกได้ว่ามีน้ำหนักกดทับอยู่บนตัว พยายามแทรกตัวเข้ามาไม่หยุด
"อือ...อือ...เสี่ยวเซว่ ฉันแทบหายใจไม่ออก!"
เสียง "แผละ" เฉินเฟิงมองเห็นความสว่างอีกครั้ง อากาศบริสุทธิ์ไหลเขาจมูก ทำให้เขาต้องหายใจหอบใหญ่ๆ
เกือบไปแล้ว เกือบได้กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนเพราะผู้หญิงสวยไปแล้ว
หลิวมู่เซว่ จ้องเขาอย่างเหงื่อโชกตัว พร้อมพูดเสียงอ้อน: "เฉินต้าปาว นายมันก็แค่ผู้ชายบ้านๆ อย่างที่เขาว่ากันจริงๆ ด้วย!"
เฉินเฟิงมองเธอแล้วตาพร่าไปกับความขาววาววับของเธอ สมองมึนงง ถามอย่างสงสัย: "เสี่ยวเซว่ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมนายถึงอยู่ข้างบนนี้ล่ะ?"
หลิวมู่เซว่ หน้าสวยแดงก่ำราวกับทาสีทับ พูดเสียงงอน: "เฉินต้าปาว นายทำอะไรลงไป ยังจะมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอ?"
เฉินเฟิงถูกถามเข้าแบบนั้น สมองเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม คิดไม่ออกจริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น
"ฉัน...ฉันจำได้แค่ว่าช่วยนายซ่อมหน้าต่างอยู่..."
หลิวมู่เซว่ เดินเข้ามาใกล้แล้วเอานิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากของเขา ส่งสายตาเย้ายวน: "จุ๊ๆ! คืนนี้นายต้องช่วยฉันเปลี่ยนหลอดไฟกับล้างท่อน้ำด้วยนะ นายก็รู้ ว่าบ้านฉันมีแค่ฉันกับแม่ สองแม่อุ้มสาว อยู่กันสองคน ไม่มีผู้ชายช่วยทำงานหนักๆ เลยสักคน!"
เฉินเฟิงกำลังเลือดร้อน หุนหันพลันแล่นง่าย สมองมึนงง ตื่นเต้นกับการทำงานนั้นจนเริ่มลงมือ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา มีเสียงสั่นของหลิวมู่เซว่ ดังออกมาแทบจะขาดใจ: "ปืนใหญ่ พอแล้ว! ขอชีวิต..."
เฉินเฟิงจ้องมองใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ แล้วถือโอกาสสารภาพรัก: "เสี่ยวเซว่ ฉันชอบนาย! ตั้งแต่นายมาอยู่หมู่บ้านเราในวันแรก ฉันก็ตกหลุมรักนายแล้ว! ฉันอยากสร้างครอบครัวที่มีความสุขกับนายมาก!"
หลิวมู่เซว่ ดวงตาสวยสดงดงามด้วยความประหลาดใจ เม้มริมฝีปากแน่น ถูกความหล่อเหลาของเขาทำให้หลงไหล คิดว่าตัวเองก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไร แล้วกวักมือเรียกเขา: "ไอ้ปืนใหญ่บ้านๆ ฉันไม่ใช่คนง่ายๆ นะ ดูสิว่านายจะรับมือฉันไหวไหม!"
เฉินเฟิง ได้รับการยินยอมจากเธอ ก็ทั้งดีใจทั้งตกใจ เตรียมจะบุกตะลุยต่อไป
ปัง!
ประตูถูกถีบจนเปิดออก มีคน 4-5 คน บุกเข้ามา
วืด!
เฉินเฟิง ยังตั้งตัวไม่ทัน ก็ถูกใครบางคนคว้าผมลากลงจากเตียง แล้วเหวี่ยงไปชนมุมโต๊ะอย่างแรง
ตุ๊บๆๆ!
หน้าผากของเฉินเฟิง แตกเลือดไหลไม่หยุด ยังตั้งหลักไม่ทัน ก็ถูกคนหลายคนรุมล้อม ต่อยเตะถีบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กำปั้นที่ตกลงมาอย่างหนักราวกับพายุฝน กระหน่ำใส่ตัวของเฉินเฟิง จนรู้สึกว่าอวัยวะภายในแทบแตกสลาย
หลิวมู่เซว่ กลัวจนตัวสั่น กำผ้าห่มไว้แน่น แล้วร้องไห้ตะโกน: "หยุดนะ! พวกนายรีบหยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่หยุดจะตายกันพอดี!"
เฉินเฟิงรู้สึกวิงเวียน แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขากอดขาใครคนหนึ่งไว้แน่น แล้วยกขึ้นด้วยแรงสุดชีวิต ทำให้คนนั้นล้มคว่ำลงไปทันที
เขาพยายามจะหนี แต่ถูกสองคนจับขาไว้ โดนแรงเฉื่อยดึงให้หงายหลังลงไป สายตาค่อยๆ เลื่อนลงมา เห็นหลิวมู่เซว่ นั่งขดตัวอยู่ที่มุมเตียง ความสุขเมื่อครู่เหมือนฟองสบู่ที่จับต้องไม่ได้
หัวหน้าแก๊งชื่อโก้ว์ โกรธจัดถีบเฉินเฟิง ไปสองสามที แล้วด่าเสียงดัง: "ไอ้สารเลว! วิ่งสิ! กล้าวิ่งอีกไหมล่ะ? วันนี้ข้าจะจัดการให้มันตายคามือ!"
เฉินเฟิงสู้คนเดียวไม่ไหว โดนชกจนหัวแตก เลือดโชกตัว หมดสติล้มลงกับพื้นแทบขาดใจ
ในตอนที่ฟ้ มัวลง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา และเห็นรอยยิ้มพึงพอใจเมื่อเห็นภาพที่เกิดขึ้น
"หลิวมู่เซว่ นายทำได้ดีมาก! ฉันสั่งให้นายไปยั่วยวนเฉินต้าปาว ให้เขาทำผิด แล้วฉันจะได้กำจัดเจ้านี่เสีย นายก็ยอมเสี่ยงจริงๆ นี่นา!"
"พอแล้ว! ฉันทำตามที่นายสั่งแล้ว นายก็ต้องทำตามสัญญาที่ว่าไว้ ปล่อยแม่ฉันได้แล้ว!"
"หึหึ ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก แม่ของนายตอนนี้กำลังอุ่นเตียงให้พ่อฉันอยู่ คงกลับมาไม่ได้แล้วล่ะ!"
"นายมันเลวทราม! ทั้งบ้านนายเลวทรามต่ำช้า!"
"ฮ่าๆ เพิ่งจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว! เว้นแต่ว่าคืนนี้นายจะทำให้พวกเราพอใจ บางทีฉันอาจจะคิดปล่อยแม่นายก็ได้!"
"ฝันไปเถอะ! ฉันยอมตายดีกว่ายอมให้คนอย่างนายแตะต้อง!"
"หัวหน้า แล้วไอ้เฉินต้าปาวนี่ จะจัดการยังไง?"
"ไอ้หมาเน่าๆ ตัวนี้ไม่มีประโยชน์แล้ว กำจัดทิ้งซะ!"
"หัวหน้า แล้วสาวสวยอันดับหนึ่งของหมู่บ้านล่ะ?"
"แหม เธอเป็นความฝันของผู้ชายทุกคนในหมู่บ้าน พวกเรามาช่วยกันทำให้เธอมีความสุขดีกว่า!"