บทที่ 21 ไม่เชื่อก็ลองดู เฉินเฟิงเห็นว่าพวกเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย จึงพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว เตะมีดเล่มเล็กในมือสือจวิ้นเหลยกระเด็น จากนั้นก็พุ่งชนร่างอ้วนท้วนของเขาอย่างแรงราวกับรถบรรทุก ร่างของสือจวิ้นเหลยปลิวกระเด็นไปทันที ก่อนจะร่วงลงพื้นเหมือนกองโคลน ผ่านไปนานก็ยังลุกไม่ขึ้น
“เป็นผู้ชายทั้งที กลับลงมือทำร้ายผู้หญิง แบบนี้เรียกว่ามีฝีมือหรือไง?”
สือจวิ้นเหลยกระแทกพื้นอย่างแรง รู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ เห็นดาวระยิบระยับ เสียงอื้ออึงดังอยู่ในหัว แถมหูยังแว่ว เขาคำรามอย่างเดือดดาลว่า “ไอ้เวร แกกล้ามีเรื่องกับฉัน ฉันจะทำให้แกตั้งแผงขายของไม่ได้ แถมยังต้องคุกเข่าก้มหัวขอโทษฉันด้วย!”
สือจวิ้นเหลยไม่คิดเลยว่าเฉินเฟิงจะไม่กลัวตาย กล้าท้าทายเขาต่อหน้าคนมากมาย แถมยังมีแรงมหาศาล ล้มคนของเขาได้อย่างง่ายดาย เขาจึงทำได้เพียงตัดทางหนีทุกทาง บีบให้อีกฝ่ายคุกเข่าขอความเมตตาเอง
เฉินเฟิงมองผู้แพ้ที่นอนอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเหนือกว่า ก่อนยิ้มเยาะ “ฉันให้โอกาสแกเรียกพวกมาช่วยสักครั้ง ไม่ว่าใครจะมา ฉันก็จัดการเหมือนเดิม!”
สือจวิ้นเหลยเห็นว่าเขายังวางท่าอวดดี ก็กัดฟันพูดว่า “ได้! แกรอดูเถอะ แกตายแน่!”
พูดจบ เขาก็ฝืนความเจ็บขยับตัว แต่แค่ขยับแต่ละครั้งก็เจ็บราวกับถูกรถบรรทุกแล่นทับซ้ำไปซ้ำมา เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว เขาสั่นเทาไปทั้งร่างขณะควักโทรศัพท์มือถือออกมาขอความช่วยเหลือ “พี่หง มีคนมาก่อเรื่องในถิ่นของพี่ แถมยังประกาศว่าจะฆ่าพวกเราด้วย! ไอ้หนูนี่ดูยังไงก็เป็นคนมาใหม่ ไม่รู้กฎ ไม่ยอมจ่ายค่าคุ้มครอง ยังกล้าพูดว่าจะสั่งสอนพี่อีก รีบมาช่วยพวกเราที!”