หญิงสาวผู้มีสติไม่สมประกอบมีคราบน้ำตาเต็มใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าถูกฉีกขาดจนไหล่เนียนสวยโผล่พ้นออกมา เธอมีหน้าตาน่ารักอ่อนหวาน รูปร่างบอบบางได้สัดส่วน ดูน่าทะนุถนอมราวกับสาวน้อยแสนหวาน น่าเสียดายที่สมองมีปัญหา ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมาน่าเสียดายใบหน้างดงามเช่นนี้
เธอเป็นคนขี้ตกใจ เจอใครก็กลัวไปหมด รู้สึกกระวนกระวายไม่สบายใจ แต่พอเจอเฉินเฟิงกลับสงบลง กลายเป็นคนว่าง่ายอย่างยิ่ง ราวกับพบความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อนจากตัวเขา เธอเข้ามาคลอเคลียและกอดเขาเอง พลางพึมพำว่า “กลัวจัง ซูซูกลัว… มีคนไม่ดีจะตีซูซู!”
เฉินเฟิงถูกเธอโผเข้าหาอย่างเต็มใจ แรงดึงดูดชวนให้ปฏิเสธไม่ลง เขายกมือค้างไว้กลางอากาศ ทำตัวไม่ถูก
เขารู้สึกถึงหน้าอกอวบอิ่มที่เบียดแนบกับอก ทั้งนุ่มทั้งเด้ง ไฟร้อนพลันลุกโชนขึ้นในกายแทบจะปะทุออกมา
ใครจะทนไหวกัน?
จังหวะนั้นเอง หวังเหล่าอู่ก็วิ่งหอบแฮ่กมาถึง พอเห็นเมียสติไม่สมประกอบสงบนิ่งอยู่ในอ้อมแขนเฉินเฟิงราวกับลูกไก่เชื่อง ๆ เขาก็ปรี่เข้าไปกระชากเธอออกมา พลางตวาดอย่างเดือดดาลว่า “นังตัวดี มองให้ชัดสิ ฉันต่างหากที่เป็นผัวแก! ไป กลับบ้าน!”
หญิงสาวไม่ยอม ดิ้นรนสุดแรง พยายามมุดเข้าไปในอ้อมแขนเฉินเฟิงไม่หยุด ปากก็พร่ำว่า “คนไม่ดี ซูซูกลัว ซูซูไม่เอาคนไม่ดี!”
เฉินเฟิงเห็นรอยแผลเต็มตัวเธอแล้วก็สงสารในชะตากรรม จึงเข้าไปห้ามหวังเหล่าอู่ไม่ให้กระชากเธออย่างรุนแรง