เจ้ากงเห็นเฉินเฟิงได้รับความนิยมจากพวกผู้หญิงอย่างล้นหลาม ส่วนฝีมือการรักษาของตัวเองกลับถูกกดจนมิด ทั้งเสียหน้าเสียเชิงจนโมโหอับอาย ชี้หน้าด่าเขาอย่างเดือดดาลว่า “เฉินต้าปาว ไอ้สารเลว! แกจงใจแย่งอาชีพฉัน ทำให้ฉันขายหน้า ฉันเกลียดแกจะตายอยู่แล้ว!”
เฉินเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คว้านิ้วชี้ของเขาไว้ได้อย่างว่องไว ก่อนจะบิดอย่างแรง
เสียงกระดูกลั่นกรอบดังขึ้น เจ้ากงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด “โอ๊ย ๆ ๆ! เจ็บ ๆ ๆ! รีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”
เฉินเฟิงจ้องเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ ร่างแผ่แรงกดดันอันน่าเกรงขาม ก่อนเอ่ยทีละคำว่า “ลองด่าฉันอีกสักคำสิ?”
เจ้ากงหน้าแดงก่ำเพราะกลั้นอารมณ์ เส้นเลือดปูดขึ้นที่หน้าผากกับลำคอ เขาวิงวอนขอชีวิตอย่างยากลำบาก “ฉันผิดไปแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องละ ปล่อยฉันไปเหมือนปล่อยตดเถอะ!”
เฉินเฟิงหัวเราะเย็นชา “แพ้พนันก็ต้องยอมรับ ถ้าอยากให้ฉันปล่อย ก็ต้องดูท่าทีของแกก่อน!”
เจ้ากงรู้ดีว่าตัวเองสู้เขาไม่ได้ ทั้งยังประหลาดใจว่าเฉินเฟิงไปมีแรงมหาศาลตั้งแต่เมื่อไร จึงจำใจยอมแพ้ “ได้ ฉันยอมแพ้ ฉันขอโทษนายอย่างเป็นทางการ!”
พูดจบเขาก็ทิ้งตัวคุกเข่าลงตรงหน้า ก้มศีรษะโขกพื้นเสียงดังสามครั้ง
เฉินเฟิงถึงได้ยอมปล่อยมืออย่างพอใจ แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ไสหัวไป! ห้ามมารังควานเสี่ยวเซว่อีก ไม่อย่างนั้นก็รับผลที่ตามมาเอง!”
เจ้ากงกุมปลายนิ้วชี้ที่หักด้วยความเจ็บปวด คลานหนีหางจุกตูดไปอย่างทุลักทุเล เกือบจะฉี่ราดอยู่ตรงนั้น