หยางฮุ่ยหลานเห็นเฉินเฟิงอยู่ด้วยก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทั้งยังประหลาดใจที่เขารู้วิชาแพทย์ จึงเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจว่า “เฉินเฟิง ขอบใจนะที่ช่วยชีวิตฉันไว้!”
เธอสั่งสอนผู้คนมาหลายสิบปี โดยเฉพาะหนุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างเฉินเฟิง ถือว่าตรงตามมาตรฐานลูกเขยในใจเธอทุกประการ
ถ้าหลิวมู่เซว่ได้อยู่กับเขา ต่อไปก็จะไม่มีใครในหมู่บ้านกล้ารังแกสองแม่ลูกอีก ในบ้านมีผู้ชายสักคน อย่างน้อยก็พอมีที่พึ่งและหลักให้ฝากความหวังไว้
เฉินเฟิงดูออกว่าเธอมีความลับที่ไม่อยากให้ใครรู้ จึงไม่คิดบีบบังคับให้อีกฝ่ายลำบากใจ เขาเกาศีรษะอย่างเขิน ๆ แล้วพูดว่า “ป้าหยาง ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เรื่องเล็กน้อยเอง ป้าพักผ่อนให้ดีนะครับ เดี๋ยวผมเอาสมุนไพรมาให้!”
พอหลิวมู่เซว่เห็นเขากำลังจะไป ก็รีบก้าวเข้าไปรั้งไว้ “เฉินต้าปาว หลอดไฟที่บ้านฉันเสียแล้ว ช่วยเปลี่ยนให้หน่อยสิ!”
เฉินเฟิงมองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ ต่อหน้าผู้ใหญ่แท้ ๆ เธอยังพูดอะไรชวนตกตะลึงออกมาได้ ใจกล้าเกินไปแล้ว
“เสี่ยวเซว่ ล้ออะไรอยู่? ที่นี่เนี่ยนะ?”
ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ร่างกายกลับซื่อตรง เริ่มแก้เชือกตรงขอบกางเกงเสียแล้ว
หลิวมู่เซว่ตะลึงกับการกระทำอันกล้าบ้าบิ่นของเขา รีบตกใจยื่นมือไปกดมืออีกฝ่ายไว้ แต่กลับเผลอสัมผัสโดนเข้า ใบหน้าสวยพลันแดงก่ำร้อนผ่าว
น่าตกใจจริง ๆ!
“เฉินต้าปาว คิดอะไรอยู่เนี่ย? หลอดไฟบ้านฉันเสียจริง ๆ รีบตามฉันมาเร็ว ๆ!”