เจ้ากงดูแคลนเฉินเฟิงเข้าไส้ จึงพูดจาเหน็บแนมว่า “ถุย! เรียนมหาวิทยาลัยแล้วเก่งนักหรือไง? นายรู้เรื่องการแพทย์ด้วยหรือ?”
เฉินเฟิงก้าวเข้าไปจับชีพจรหยางฮุ่ยหลาน ไม่นานตำราแพทย์ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด เขาเอ่ยวินิจฉัยอย่างแม่นยำว่า “อาการของป้าหยางดูเผิน ๆ เหมือนรักษายาก แต่จริง ๆ มียารักษาได้ บนร่างกายมีบาดแผลภายนอกเห็นชัดอยู่หลายแห่ง แต่ไม่มีแผลไหนถึงชีวิต สาเหตุหลักมาจากถูกกระแทกอย่างแรงที่หน้าอก จนเลือดคั่งสะสมตรงจุดตันจง กดทับเส้นชีพจรหัวใจ ทำให้เลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอ จึงหมดสติไปลึกมาก แค่หาทางขับเลือดคั่งก้อนนั้นออกมาได้ เดี๋ยวเธอก็ฟื้นเอง วิธีรักษาของนายไม่ได้ตรงกับอาการเลยสักนิด มีแต่จะทำให้อาการคนไข้หนักขึ้น แถมยังเร่งให้คนไข้ตายเร็วกว่าเดิมอีก!”
คำอธิบายของเขามีหลักมีเหตุผล ฟังดูเป็นมืออาชีพทุกประโยคจนไม่มีใครโต้แย้งได้
หลิวมู่เซว่ประหลาดใจมาก เธอรู้แค่ว่าเฉินต้าปาวเป็นนักศึกษา แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะพอรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง
ดูท่าต่อไปคงต้องหาโอกาสขุดศักยภาพของเขาออกมาให้ดี แบบนั้นเธอก็สบายไปด้วยสิ!
สีหน้าเจ้ากงเปลี่ยนไปทันที เขาต้องการพิสูจน์ฝีมือแพทย์ของตัวเอง จึงเริ่มรักษาหยางฮุ่ยหลานทันที แม้ในใจจะไม่มั่นใจ แต่ก็ต้องกัดฟันทำต่อ
ไม่ยอมเสียหน้า ดีกว่ายอมแพ้!
เขาลอบหยิบขวดยาออกมาจากแขนเสื้อ ข้างในผสมสมุนไพรจีนหลายชนิด เอาไว้ช่วยชีวิตคนได้ในยามคับขัน แต่มีผลข้างเคียงรุนแรง ออกฤทธิ์ได้เพียงชั่วคราว หลังจากนั้นอาการของคนไข้จะยิ่งทรุดลงเรื่อย ๆ