เมื่อเข้ามาในห้องทำงาน หญิงสาวก็เปิดแฟ้มข้อมูลฉบับหนึ่งจากคอมพิวเตอร์
หลังจากตรวจดูอยู่นาน เธอก็เงยหน้ามองจัวเฟย์หยาง ก่อนถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่เปล่งประกายสีฟ้าเข้มอย่างผิดธรรมชาติ
“ฉันชื่อหลานอิ้ง เป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษจิ้งจอกคราม ต่อจากนี้ฉันจะเป็นครูฝึกเปลี่ยนอาชีพชั่วคราวของคุณ”
“ความสามารถของคุณไม่เลวเลย ได้รับคำแนะนำจากจางเฮิงด้วย ฉันเองก็ชื่นชอบรูปแบบการต่อสู้ของคุณ แต่...”
หลานอิ้งเหลือบมองจัวเฟย์หยางอย่างเรียบเฉย น้ำเสียงใสเย็นเจือความสงสัยอยู่หลายส่วน
“ทำไมคุณถึงเป็นอาชีพสายใช้ชีวิตล่ะ?”
“เอ่อ... เรื่องมันยาวน่ะ”
จัวเฟย์หยางยิ้มเจื่อน ๆ ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน
อีกอย่าง นี่เรียกว่าอาชีพสายใช้ชีวิตเหรอ?
เรียกว่าพ่อค้าสงครามน่าจะเหมาะกว่า
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลานอิ้งก็ไม่ได้ซักถามต่อ
“ฉันไม่เชื่อแฟ้มข้อมูล เชื่อแค่สิ่งที่เห็นกับตาตัวเองเท่านั้น”
“ไปล่าซอมบี้กลายพันธุ์รอบฐานเฟิ่งซาน แล้วนำเขี้ยวซอมบี้กลายพันธุ์กลับมา 30 ซี่ เพื่อพิสูจน์ความสามารถของคุณ”
[ติ๊ง ได้รับภารกิจเปลี่ยนอาชีพของอาชีพลับหนึ่งเดียวระดับ SSS...]
“ผมจะรีบกลับมา”
จัวเฟย์หยางหันหลังเดินออกไปทันที
หลานอิ้งมองแผ่นหลังของจัวเฟย์หยางที่หายลับไป มุมปากพลันยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
เธอหยิบปืนคู่กายขึ้นมา แล้วแอบตามไปอย่างเงียบเชียบ
“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าคุณเก่งกาจอย่างที่จางเฮิงพูดไว้หรือเปล่า”
......
จัวเฟย์หยางออกจากประตูตะวันออกของฐานเฟิ่งซานอย่างรวดเร็ว ทิ้งกำแพงคอนกรีตสูงตระหง่านกับรั้วไฟฟ้าไว้เบื้องหลัง ตรงหน้าคือป่ากลายพันธุ์ที่เถาวัลย์เลื้อยพันกันสลับซับซ้อน
เสียงคำรามของสัตว์ประหลาดที่ไม่รู้จัก กับเสียงเถาวัลย์ขดม้วนดังซู่ซ่า ราวกับเสียงงูพิษแลบลิ้น แผ่กลิ่นอายอันตรายที่บอกให้ผู้คนอย่าเข้าใกล้