แต่เหยียนปิงอิ๋งกับพวกไม่รู้เลยว่า ที่จริงจัวเฟย์หยางฆ่ามอนสเตอร์ครบตามจำนวนแล้ว
ที่เขายังไม่กลับไปส่งภารกิจ ก็เพราะถูกขวางทางอยู่
“เอ๊ะ ครูฝึกหลานอิ้ง ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ”
หลานอิ้งปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขาอย่างกะทันหัน จัวเฟย์หยางไม่ได้รู้สึกแปลกใจนัก
เมื่อครู่เขารู้สึกได้จริง ๆ ว่ามีบางอย่างตามหลังมา ยังคิดจะหาโอกาสยิงให้กระจุยอยู่เลย ไม่คิดว่าหลานอิ้งจะเดินออกมาเอง
“บนตัวเธอมีความลับอะไรกันแน่ ทำไมอัตราดรอปของเธอ...ถึงสูงกว่าคนทั่วไปมากขนาดนี้”
จัวเฟย์หยางชะงักไป
ถูก NPC สะกดรอยตามก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ยังสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าเขาเพิ่มอัตราดรอปได้ด้วย นี่แน่ใจนะว่าเป็น NPC?
“อย่าเข้าใจผิดล่ะ มอนสเตอร์รอบ ๆ โจมตีฐานอยู่บ่อย ๆ พวกเราจึงส่งหน่วยกวาดล้างออกไปกำจัดพวกเศษสวะเหล่านี้ทุกวัน พร้อมรวบรวมวัตถุดิบที่ดรอปจากพวกมัน”
“ตอนนี้ตอบฉันมาตามตรง ทำไมอัตราดรอปของเธอถึงสูงกว่าคนอื่นมากขนาดนี้”
จัวเฟย์หยางเงียบไป แต่เมื่อเห็นแววตากดดันของหลานอิ้ง เขาก็รู้ว่าเรื่องนี้คงปิดบังไปไม่ได้แน่
จะโยนความผิดทั้งหมดให้【ผู้บุกเบิก】ก็ดูไม่สมเหตุสมผลนัก!
“สกิลอาชีพแรกที่ผมปลุกขึ้นมาชื่อ【สั่งของเข้า】ครับ เพิ่มอัตราดรอปของไอเทมระดับหายากลงมาได้เล็กน้อย...ประมาณ 10%”
จัวเฟย์หยางตัดสินใจสารภาพอย่างเด็ดขาด คิดว่าอีกฝ่ายเป็น NPC คงไม่เอาเรื่องนี้ไปเปิดโปงเขาหรอก
ที่จริงถึงเปิดโปง จัวเฟย์หยางก็ไม่สนใจอยู่ดี
ต่อให้ฉู่จวิ้นหยางรู้ผลของสกิลแล้วจะทำไม จัวเฟย์หยางฆ่าเขาตาย อุปกรณ์ที่ควรดรอปก็ยังต้องดรอป ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความคิดของฉู่จวิ้นหยาง
“จริงเหรอเนี่ย?”
หน้าอกอวบอิ่มของหลานอิ้งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง บ่งบอกถึงความตกตะลึงในใจของเธอ!