ผู้เล่นจำนวนมากถูกบังคับให้ผลักดันไปกองอยู่ตรงมุม มีคนหนึ่งไม่พอใจจึงพูดขึ้นว่า “ทำไมล่ะ พวกเราก็ยืนรอรถอยู่ตรงนี้เหมือนกัน...”
ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีดาบเล่มหนึ่งจ่อเข้าที่คอของคนผู้นั้น “ก็เพราะดาบของฉันเร็วน่ะสิ อยากตายก็พูดต่อเลย อย่าคิดว่าอยู่ในเขตปลอดภัยแล้วฉันจะไม่กล้าฆ่าคน”
เมื่อเห็นทางเข้ารถไฟถูกยึดครอง ผู้เล่นจำนวนมากก็ยังไม่กล้าส่งเสียง
เฉินหรงยืนอยู่ข้าง ๆ เช่นกัน แขนทั้งสองกอดฉู่จวิ้นหยางไว้แน่น
แม้ฉู่จวิ้นหยางจะมีแนวโน้มใช้ความรุนแรง แถมยังวิปริต แต่การตามเขามาก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกจริง ๆ
ตัวเธอจะกลายเป็นผู้เล่นกลุ่มแรกที่เข้าไปเปลี่ยนอาชีพในฐานเฟิ่งซาน!
ฉู่จวิ้นหยางยึดทางเข้าเพียงแห่งเดียวไว้ มุมปากเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจองหอง
“มรณะประกาศ แกอยู่ไหนวะ? ทำไมไม่กล้าโผล่หัวออกมาแล้วล่ะ?”
“แล้วไงถ้าทำภารกิจหลักสำเร็จ แล้วไงถ้าเปิดเส้นทางได้ สุดท้ายก็ยังเป็นแค่คนปูทางให้ฉันอยู่ดี”
“ฉันบอกแกไว้เลย ไม่ใช่แค่วันนี้ ฉันจะให้คนมาเฝ้าที่นี่ทุกวัน แกโผล่มาครั้งหนึ่ง ฉันก็ฆ่าแกครั้งหนึ่ง ชาตินี้แกอย่าหวังจะก้าวเข้าไปในฐานเฟิ่งซานได้แม้แต่ก้าวเดียว”
“ฉู่จวิ้นหยาง แกปิดทางแบบนี้ไม่กลัวจะทำให้ทุกคนโกรธหรือไง!?”
จู่ ๆ เสียงตวาดด้วยความโกรธก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความโอหังของฉู่จวิ้นหยาง กลุ่มคนเดินเชิดหน้าอย่างองอาจขึ้นมาบนชานชาลา
เป็นสมาชิกกิลด์เหมียวเหมียวที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึง
ความแค้นเก่าบวกกับความแค้นใหม่ ทั้งสองฝ่ายต่างชักดาบเตรียมปะทะกันทันที
แต่ฉู่จวิ้นหยางเพียงแค่นหัวเราะ “เหยียนปิงอิ๋ง คนของแกมีอย่างมากก็แค่ยี่สิบกว่าคน จะเอาอะไรมาสู้กับฉัน?”