“เชี่ย! มรณะประกาศตัวตึงแย่งไปได้อีกแล้ว!”
“ตอนนี้หออาชีพโดนปิดล้อมแน่นหนา ขนาดแมลงวันหน้าใหม่บินผ่านหน้าประตูก็ยังโดนตบสองฉาด เขาเข้าไปได้ยังไงวะ?”
“ถามฉันแล้วฉันจะไปถามใครวะ? แกคิดว่าฉันเป็นพยาธิในท้องมรณะประกาศหรือไง?”
“คุณชายคลั่งคลื่นทะเลก็สมควรแล้ว ดันไม่ให้พวกเราเข้าไปรับภารกิจเปลี่ยนอาชีพ โดนกรรมตามสนองแล้วสินะ”
“สะใจ!”
ทุกคนที่อยู่หน้าหออาชีพต่างพากันดีใจสุดขีดเมื่อได้ยินประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์ ใครถูกขวางอยู่หน้าประตูไม่ให้เข้าไปรับภารกิจก็ต้องอัดอั้นกันทั้งนั้น
พูดได้แค่ว่าสะใจจริง ๆ!
……
เมื่อครู่เหยียนปิงอิ๋งกับพวกยังรู้สึกเสียดายอยู่เลย แต่พริบตาต่อมากลับแข็งค้างเป็นหิน
“เดี๋ยวนะ เขา…เขาพังประตูเข้าไปเหรอ?” เหมียวเหมียวร้อยตันยกมือกุมแก้มอวบ ๆ สีหน้าตกตะลึงสุดขีด
“ไม่รู้…” เหมียวเหมียวหนูจักรพรรดินีส่ายหัวรัวเหมือนลูกข่าง
เหยียนปิงอิ๋งกับเซี่ยรุ่ยเอ๋อร์สบตากัน ต่างมองเห็นความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย
ที่แท้มรณะประกาศไม่สนใจความช่วยเหลือจากพวกเธอ ไม่ใช่เพราะหยิ่งเย็นชา แต่เป็นเพราะ—
ไม่จำเป็น
เขาจัดการคนเดียวก็ได้
จะจัดการยังไงก็ช่าง
รู้แค่ว่าเขาจัดการได้ก็พอ
จู่ ๆ เหมียวเหมียวเสียวหยู่ก็พูดเสียงเบาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
“พวกคุณรู้สึกไหมว่าพี่ชายตั้งใจทำแบบนั้น จงใจรอให้ฉู่จวิ้นหยางเข้าไปเตรียมส่งภารกิจ แล้วค่อยตัดหน้าเอาไปดื้อ ๆ”
ทุกคนสะดุ้งพร้อมกันทันที
เล่นได้หวาดเสียวขนาดนี้เลยเหรอ? สมเป็นสไตล์ตัวตึงจริง ๆ!