“เชี่ย ผมเพิ่งฟื้นคืนชีพในเขตปลอดภัย ยังไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมชื่อถึงกลายเป็นสีแดงแล้ว?”
“ทำไม NPC ข้างตัวผมถึงชักปืนขึ้นมา… เชี่ย มันจะยิงผม!”
“ใครก็ได้ช่วยผมที ผมกำลังโดน NPC ไล่ฆ่าอยู่ในเขตปลอดภัย นี่มันเขตปลอดภัยของผมจริง ๆ เหรอ?”
“ช่วยด้วย!”
เสียงคร่ำครวญของสมาชิกแก๊งมังกรเขียวดังขึ้นในช่องแชต ส่วนผู้เล่นที่ไม่รู้เรื่องราวต่างพากันงุนงงเป็นไก่ตาแตก
“เมื่อกี้ผมกำลังซื้อกระสุนอยู่ในเขตปลอดภัย มีคนของแก๊งมังกรเขียววิ่งผ่านไป แล้วโดนพ่อค้าจากหน่วยกำลังติดอาวุธยิงเป็นชุดจนกลายเป็นดอกไม้ไฟเลย”
“ใครรู้บ้างว่าเกิดอะไรขึ้น แก๊งมังกรเขียวไปทำอะไรให้เขตปลอดภัยไม่พอใจ?”
“ก่อนหน้านี้พวกมันฆ่าผมไปตั้งหลายครั้ง สะใจจริง ๆ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
……
ฉินหลงทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย
ห้าวันที่เข้าเขตปลอดภัยไม่ได้ พูดอีกอย่างคือพวกเขาต้องเร่ร่อนอยู่ข้างนอกท่ามกลางฝูงมอนสเตอร์นานถึงห้าวันเต็ม!?
เมื่อตาย ค่าประสบการณ์ที่เสียไปจะเพิ่มเป็นสองเท่า ฟื้นคืนชีพในตำแหน่งสุ่ม แถมยังต้องสูญเสียค่าสถานะสุ่มห้าหน่วยอย่างถาวรอีก
ให้ตายสิ แบบนี้ตัวละครของเขาก็พังหมดน่ะสิ!
ในที่สุดฉินหลงก็พังทลาย ร้องไห้พลางอ้อนวอนจางเฮิงกับเสิ่นจือเซี่ย “ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ ผมรู้แล้วว่าผมผิด”
แต่ทั้งสองคนไม่มีใครสนใจเขาเลย
ฉินหลงพังทลายจนถึงขีดสุด ชี้ไปทางจัวเฟย์หยางแล้วตะโกนอย่างเสียสติ
“เขาก็ชื่อแดงเหมือนกัน ทำไมไม่จับเขาไปด้วยล่ะ?! นี่มันไม่ยุติธรรม!”
“นายเตือนฉันพอดีเลย”
“เดี๋ยวฉันช่วยยื่นเรื่องยกเลิกหมายจับให้เขา”
พูดจบ จางเฮิงก็ตบไหล่จัวเฟย์หยาง ตัวอักษรสีแดงฉานคำว่า “มรณะประกาศ” เหนือศีรษะค่อย ๆ จางลง จนกลับเป็นปกติอย่างสมบูรณ์
การกระทำนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับมองตาค้าง
รวมถึงจัวเฟย์หยางด้วย
“เดี๋ยวนะ นี่มันจะเหลือเชื่อเกินไปแล้วมั้ง”
“ไป กลับกันเถอะ”
จางเฮิงเรียกทุกคนขึ้นรถ ก่อนจะขับจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบ
เหลือฉินหลงยืนอยู่ที่เดิม โลกทัศน์ของเขาพังยับเยิน