“เฮ้ย!”
จัวเฟย์หยางผุดลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะพบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องผู้ป่วยของโลกความจริงแล้ว
นึกย้อนถึงฉากบุกตะลุยและอ้อมตีโอบซ้ายขวาเมื่อครู่ จัวเฟย์หยางก็หน้าแดงวาบ
เมื่อครู่เขาปล่อยตัวมากเกินไป จนกระตุ้นกลไกความล้าสะสมและถูกดีดออกจาก ‘โลกสังหาร’
แต่การเสริมประสิทธิภาพจากอัตราประสาทสัมผัส 200% นั้น…
สุดยอดจริง ๆ!
“นึกไม่ถึงว่าข้างในจะทำได้จริง ๆ”
“หรือว่านี่คือรางวัลจากการเพิ่มค่าความสนิทสนมของ NPC จนสูงเกินไป?”
จัวเฟย์หยางลองเปรียบเทียบดู เฉินหรงห่างชั้นจากเสิ่นจือเซี่ยมาก
ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกหรือความลุ่มลึก
ดูท่าคราวหน้าถ้าเจอ NPC สาวสวย คงต้องพยายามให้มากกว่านี้แล้ว
จัวเฟย์หยางหยิบอาหารกับน้ำจากโต๊ะข้างเตียงขึ้นมา กินไปพลางเปิดเว็บบอร์ดในมือถือ
ตอนนี้ในเว็บบอร์ดกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด กระทู้ปักหมุดล้วนเป็นเรื่อง “มรณะประกาศ” ของเขา
ยังมีคนเอาคลิปตอนเขาลุยเดี่ยวปราบต้นตอแห่งกาฬโรคและดันเจี้ยนไปลงบนอินเทอร์เน็ตด้วย
วันนี้เป็นวันศุกร์ หลายคนทำงานตอนกลางวัน พอตกกลางคืนก็ไม่กล้าเข้าสู่ระบบ ตอนนี้เว็บบอร์ดจึงระเบิดเป็นไฟ
“โห นี่มันการเล่นระดับเทพอะไรกันเนี่ย? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“ฉันยังใช้ปัดป้องสมบูรณ์แบบไม่เป็นเลย แต่เขากลับปัดป้องสมบูรณ์แบบได้ด้วย? แถมยังใช้การผลักถอยหลังแบบบังคับเพื่อเคลื่อนตำแหน่งอีก นี่มันตัวประหลาดอะไรกัน”
“ก่อนหน้านี้เถียงกันอยู่ได้ว่าเขาโกง แต่ที่แท้เจ้าตัวมีฝีมือจริง ๆ ชัด ๆ!”