กลุ่มคนหัวเราะฮาครืน ยังคงใช้คำหยาบคายยั่วโทสะไม่หยุด แถมยังมีไอ้หมอนั่นปลดเข็มขัดกางเกง เตรียมจะยิงน้ำรักจากระยะไกลอีกด้วย
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นนัดหนึ่ง
เป้ากางเกงของไอ้คนถอดกางเกงระเบิดเป็นหมอกเลือด ร่างทั้งร่างแปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่าง ถูกจุดเป็นตะเกียงไฟ
จัวเฟย์หยางขึ้นลำกล้องอย่างใจเย็น ปลอกกระสุนกระเด็นพร้อมควันสีเขียว พุ่งผ่านมุมปากที่ยิ้มเยาะอย่างเอาแต่ใจของเขา
“ไม่รู้ว่าพวกนายกลัวอะไรกัน ไอ้ขยะพวกนี้ฆ่าแล้วก็ฆ่าไปสิ”
ชั่วพริบตา ทั้งลานเงียบกริบ!
เหยียนปิงอิ๋ง เซี่ยรุ่ยเอ๋อร์ และเหมียวเหมียวเสียวหยู่ต่างมองจัวเฟย์หยางอย่างตะลึงงัน
แม้แต่ฉินหลงเองก็ยังมึนงงอยู่บ้าง
เขาคิดว่ามรณะประกาศคงจะลงมือช้ากว่านี้
จากนั้นความยินดีก็พลันถาโถมเข้ามา!
“ฮ่า ๆ ไอ้เวรนี่ลงมือจริงด้วย”
“พี่น้อง ฆ่ามัน! แก้แค้นให้พี่น้องที่ตายไป!”
คนชื่อแดงที่ฆ่าคน ต่อให้เป็นหมาจรจัดเดินผ่านมา ก็ยังรุมกัดได้
ลูกไฟและแท่งน้ำแข็งของจอมเวท ลูกธนูของนักธนู และกระสุนของนักยิงปืน ต่างพุ่งเข้าใส่จัวเฟย์หยาง ตั้งใจจะโค่นเขาให้ได้ด้วยการโจมตีเพียงระลอกเดียว!
คนพวกนั้นเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ราวกับได้เห็นภาพจัวเฟย์หยางแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีขาว พร้อมดรอปไอเทมสีทองกองพะเนินแล้ว
น่าเสียดาย บนตัวจัวเฟย์หยางมีเพียงข้อความสีแดงสว่างวาบขึ้นมา
เจาะเกราะไม่ได้
เจาะเกราะไม่ได้
เจาะเกราะไม่ได้
……
นาน ๆ ครั้ง ลูกไฟของจอมเวทสักสองสามลูกจะระเบิดและสร้างความเสียหายจากการเผาไหม้ขึ้นมาได้ แต่ตัวเลขที่ปรากฏก็มีแค่หลักหน่วยน่าสมเพช