ในห้องครัว ซูเซียวกำลังสู้กับเนื้อวัวชิ้นหนึ่ง
เนื้อเพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาเก็ต แข็งเป็นก้อนเหมือนอิฐ
ซูเซียวถือมีดหั่นเนื้ออยู่ แต่จู่ๆ เนื้อแช่แข็งก็ลื่น
คมมีดเบี่ยงทิศทาง เฉือนผ่านปลายนิ้วชี้มือซ้ายของเขา
ความเจ็บแปลบวิ่งจากปลายนิ้วขึ้นมา ซูเซียวเผลอส่งเสียง "ซี้ด" ออกมาโดยไม่รู้ตัว
ก้มลงมอง นิ้วมีรอยแผลเพิ่มมาแล้วหนึ่งรอย เม็ดเลือดซึมออกมาจากรอยแยก
เขาไม่ได้ใส่ใจอะไร ล้างด้วยน้ำสะอาด แล้วเตรียมจะหั่นต่อ
ในจังหวะนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง คว้ามีดพร้อมกับเขียงเนื้อที่อยู่ตรงหน้าเขาออกไปทั้งชุด
ซูเซียวงงไปชั่วขณะ หันไปมอง ซูหว่านหนิงยืนอยู่ข้างๆ เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เธอยังคงสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม ดูไม่แม้แต่จะมองเขา
"หั่นผักยังหั่นโดนมือได้"
เสียงของเธอเย็นเฉียบเหมือนเศษน้ำแข็ง
ซูเซียวอ้าปากจะพูด อยากบอกว่า "ไม่เป็นไร แค่นิดเดียวเอง"
คำพูดยังไม่ทันออกจากปาก ซูหว่านหนิงก็พูดขึ้นอีก
"โง่จะตาย"
พูดจบเธอก็เม้มปาก ดึงมีดทำครัวขนาดเล็กลงหนึ่งขนาดออกจากชั้นวาง วางเนื้อแช่แข็งลงบนเขียง แล้วเริ่มหั่น
ท่าทางของเธอไม่ชำนาญนัก แต่ดูมั่นคงกว่าซูเซียวมาก
คมมีดแนบกับเนื้อค่อยๆ กดลงไป ชิ้นเนื้อล้มลงมาอย่างเป็นระเบียบ หนาบางเท่ากันหมด
ในครัวเหลือเพียงเสียงมีดกระทบเขียงดัง ตุ้บๆ กับเสียงน้ำเดือดดังครู่ๆ
ตลอดเวลาเธอไม่หันกลับมามองซูเซียวแม้แต่ครั้งเดียว
ซูเซียวยืนอยู่ที่เดิม มองนิ้วตัวเองที่ยังเลือดซึมอยู่ แล้วมองเงาหลังของซูหว่านหนิง จู่ๆ ก็ยิ้มกว้างออกมา
"หว่านหนิง นี่เธอเป็นห่วงฉันเหรอ?"
"ตุ้บ!"
มีดกระแทกลงบนเขียงอย่างแรง เสียงดังกว่าเดิมเท่าตัว
ไหล่ของซูหว่านหนิงเกร็งไปชั่วขณะ แล้วไม่หันกลับมา เสียงเย็นกว่าเดิมอีกสามส่วน: "หุบปากไปเลย พูดมากก็หั่นเอง"
ซูเซียวรู้จักกาลเทศะ หุบปากทันที ยกนิ้วที่บาดเจ็บเดินออกจากครัว ไปหาพลาสเตอร์ยาในห้องนั่งเล่น
ในครัว ซูหว่านหนิงเรียงเนื้อที่หั่นแล้วลงจาน หยิบผักข้างๆ ขึ้นมาเด็ด ใบเหลืองๆ เด็ดทิ้งทีละใบๆ
เด็ดไปได้ครึ่งทาง เธอเอี้ยวตัว มองไปทางห้องนั่งเล่น สายตากวาดไปหยุดอยู่ที่นิ้วที่ติดพลาสเตอร์ของซูเซียวเพียงหนึ่งวินาที แล้วก็รีบหันกลับ