ซูหว่านหนิงไม่อยู่ ซูเซียวตอนเที่ยงก็ไม่ต้องรีบกลับบ้านแล้ว
ปกติเขาจะหาอะไรกินแถวถนนของกินเล่น ของโรงเรียนก็ได้ แต่เขาคิดดูแล้วก็หันไปมองสวี่หนั่นหนั่นที่กำลังเก็บหนังสืออยู่ข้างๆ
"เที่ยงนี้ไปโรงอาหารด้วยกัน"
สวี่หนั่นหนั่นเงยหน้าขึ้น กะพริบตา แล้วก็ส่ายหน้า
เธอไม่เคยไปโรงอาหารตอนเที่ยง
โรงอาหารแพงเกินไป เธอหยิบถุงพลาสติกออกจากกระเป๋านักเรียน ข้างในมีแป้งนึ่งขาวๆ สองลูก ที่เอามาจากบ้านตั้งแต่เช้า
ซูเซียวมองแป้งนึ่งสองลูกนั้น ยื่นมือไปคว้ามาแล้วยัดใส่ลิ้นชักโต๊ะตัวเอง
"แป้งนึ่งโดนยึด วันนี้เที่ยงนายต้องไปโรงอาหารกับฉัน"
สวี่หนั่นหนั่นตกใจ ยื่นมือจะไปเอาคืน แต่ก็ไม่กล้าแตะต้องเขา รีบร้อนจนหน้าแดง
ซูเซียวลุกขึ้นเดินออกไปแล้ว พอเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมาเห็นเธอยังนั่งอยู่ที่เดิม ก็เลิกคิ้วขึ้น
"ไม่ไปเหรอ? งั้นฉันกลับมาจูบนายเลย"
สวี่หนั่นหนั่นนึกถึงจูบเมื่อวันนั้น ตกใจจนเด้งออกจากเก้าอี้
เดินตามเขาไปเงียบๆ ก้มหัวเหมือนนักโทษ มือสองข้างกำกันอยู่ข้างหน้า
โรงอาหารครึกครื้นไปด้วยผู้คน
แถวต่อคิวรับอาหารคดเคี้ยวไปหลายแถว เสียงจานเหล็กกับตะเกียบกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งไปทั่ว
สวี่หนั่นหนั่นยืนอยู่ในแถว เงยหน้ามองเมนูและราคาที่เขียนด้วยมือเหนือช่องขายอาหาร มองอยู่นานมาก
หมูสามชั้นตุ๋น แพงมาก
ซี่โครงหมูน้ำตาล แพงมาก
แม้แต่ไข่ผัดก็แพง
สายตาเธอไล่ไปมาบนตัวเลขเหล่านั้น
สุดท้ายก็หยุดที่ช่องขายผักที่ถูกที่สุด พูดกับป้าที่ตักอาหารเบาๆ ว่า "ผักกาดเขียวเล็กๆ กับเต้าหู้หน่อย"