สวี่หนั่นหนั่นค่อย ๆ กัดกินซาลาเปาที่ซูเซียวซื้อมาจากโรงอาหาร ทานร้อน ๆ อยู่
ถุงพลาสติกเปิดปากไว้บนโต๊ะ ไอน้ำขาว ๆ ลอยขึ้นช้า ๆ
ทำให้ใบหน้าที่ก้มต่ำของเธอแดงเรื่อเล็กน้อย
เธอกินช้ามาก กัดคำหนึ่งเคี้ยวนาน แก้มขยับเบา ๆ แล้วก้มลงกัดคำต่อไป
ซูเซียวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ใช้หนังสือเคมีพัดเป็นพัด โว้ย ๆ
วิ่งไปวิ่งมาระหว่างโรงอาหาร หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ เส้นผมสองสามเส้นติดอยู่ที่หน้าผาก คอเสื้อนักเรียนก็เปียกเป็นวง
เขาพัดไปพลางบ่นว่าโรงอาหารต่อแถวยาว และมีคนไม่กี่คนที่ต่อคิวลัด
“ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษาชื่อเสียงนักเรียนดี ฉันคงต่อยมันไปแล้ว”
สวี่หนั่นหนั่นฟังแล้วมุมปากเผลอยกขึ้นเล็กน้อย
ตื้นมาก ซ่อนอยู่หลังซาลาเปา ไม่มีใครเห็น
เธอกัดเปลือกซาลาเปาคำเล็ก ๆ สายตาแอบเหลือบไปทางข้าง ๆ
เขาพัดแรงมาก ลมจากหนังสือพัดกระดาษทดบนโต๊ะเธอปลิวขึ้นมุมหนึ่ง เธอยื่นมือไปกดไว้
ความรู้สึกแบบนี้ดีจริง ๆ
สวี่หนั่นหนั่นมีความรู้สึกบอกไม่ถูกในใจ อบอุ่น อึดอัด เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังงอกงามช้า ๆ ในอก
เธออยากพูดขอบคุณ อยากบอกว่าซาลาเปาอร่อยมาก อยากบอกว่าอย่าพัดเลยเหงื่อหยดลงโต๊ะแล้ว
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรเลย แค่กลืนซาลาเปาลงไป แล้วแอบมองเขาอีกครั้ง
ซูเซียวสังเกตเห็นสายตาเธอ หันมาอย่างเปิดเผย ชนเข้ากับสายตาที่แอบมองของเธอพอดี
สวี่หนั่นหนั่นเหมือนถูกอะไรบางอย่างร้อน ๆ จี้ รีบก้มหน้าลง ปลายหูเริ่มแดงอีกครั้ง
ซูเซียววางหนังสือลงบนโต๊ะ เม้มปาก
“ทำไม? มองฉันซึ้งขนาดนั้น……”
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอครึ่งนิ้ว ลดเสียงลง มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประจำตัว “สวี่ไตไต ไม่ได้ชอบฉันจริง ๆ หรอกนะ?”