ตอนเย็นหลังเลิกเรียน พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์สุดหรรษาแล้ว
ฟางอวี่ตั้งใจว่าจะไปร้านเน็ตกับพี่ซูให้สนุกสุดเหวี่ยง
แต่ซูเซียวกลับหน้านิ่วคิ้วขมวด ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี แล้วก็ผลักฟางอวี่ออกไปที่หน้าประตูโรงเรียน
ฟางอวี่ยังจะตามติด แต่ซูเซียวหันขวับไปถลึงตาใส่ เขา สายตานั้นเหมือนจะบอกว่า "แกกล้าลองเดินตามมาอีกก้าวดูสิ"
ฟางอวี่เม้มปาก กอดลูกบาสเดินจากไปอย่างเดียวดาย แผ่นหลังเต็มไปด้วยคำว่า "ทิ้งเพื่อนไปหาสาว" ตัวโตๆ
คนที่มาแทนที่ฟางอวี่ก็คือ สวี่หนั่นหนั่น
เธอสะพายเป้เดินเคียงข้างซูเซียว ก้มหน้าก้มตา เดินก้าวเล็กๆ
แสงตะวันยามเย็นสอดลอดผ่านซอกใบไม้ ตกลงมาบนเสื้อนักเรียนของเธอเป็นหย่อมๆ ราวกับทองคำโปรยปราย
วันนี้เธอใช้ยางรัดผมสีดำเส้นที่หักแล้วต่อปม ปลายผมสองสามเส้นร่วงหลุดลงมาข้างหู
บนตัวมีกลิ่นสบู่จางๆ ปนกับกลิ่นหอมนมของครีมทาหน้าเด็ก
เธอห่อตัวอยู่ในชุดนักเรียน ตัวเล็กจิ๋ว เดินอยู่ข้างๆ เขา ไม่กล้าห่างแม้ก้าวเดียว และไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป
ซูเซียวมองลงไปที่เธอ
ไหล่บางๆ ข้อมือเล็กๆ โผล่พ้นปลายแขนเสื้อนักเรียนออกมา
เมื่อลมพัดผมหน้าม้าของเธอปลิว ก็เห็นดวงตากลมโตคู่นั้น ขนตากระพริบปริบๆ
จู่ๆ ในใจเขาก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา
สวี่ไตไตคนนี้ ช่างเป็นตัวอย่างชั้นเลิศของคำว่า "นุ่มนวล เอนง่าย ล้มง่าย" เสียจริง
เขาไอขึ้นมาหนึ่งครั้ง
"สวี่หนั่นหนั่น"
"...คะ?"
"วันอาทิตย์ว่างไหม? ไปเรียนหนังสือที่ห้องสมุดเมืองด้วยกันไหม"
ฝีเท้าของสวี่หนั่นหนั่นหยุดชะงักไป
หยุดอยู่เพียงไม่กี่วินาที
ซูเซียวก็รีบยื่นมือออกไปฉกฉวยโอกาส หยิกแก้มน้อยๆ ขาวๆ นุ่มๆ ของเธอทันที