ซูเซียวมองสวี่หนั่นหนั่นเก็บธนบัตร 100 หยวนนั้นใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง ก็ถอนหายใจโล่งอก
เขาพิงพนักเก้าอี้ เงยหน้ามองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง แต่หางตาก็ยังไม่ละไปจากคนข้างตัว
เธอก้มหน้าเขียนโน้ต ปลายหูตั้งขึ้นเล็กน้อย เห็นชัดว่ากำลังฟัง แต่ก็ไม่ยอมเงยหน้ามามองเขา
ซูเซียวถอนหายใจในใจ
ซูเซียวอยากจะชวนเพื่อนร่วมโต๊ะคุยด้วย แต่ตอนนี้เธอตั้งใจเรียนมากเกินไป
ตั้งใจถึงขนาดที่เขารู้สึกว่าถ้าล่วงเวลาเอ่ยปากอะไรออกมา แค่พูดคำเดียว ก็เหมือนไปรบกวนเธอ
ซูเซียวกลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดออกไป ลูบจมูกตัวเอง เก็บสายตา แล้วพลิกหนังสือเคมีตรงหน้าเปิดอ่าน
ช่างเถอะ พี่ก็ตั้งใจเรียนบ้างก็ได้
เขาอยากทบทวนความรู้
ยังไงก็เป็นคนที่กลับมาเกิดใหม่ ต่อให้ชาติก่อนจะแย่แค่ไหน ความรู้พื้นฐานก็น่าจะยังมีบ้างใช่ไหม?
เปิดหนังสือไปถึงสมการไอออน
เขาจ้องมันอยู่ประมาณสิบวิ สมองว่างเปล่า
เอาล่ะ ลืมไปหมดแล้วจริงๆ
เขาพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง
ปฏิกิริยารีดอกซ์
การถ่ายโอนอิเล็กตรอน
รับอิเล็กตรอน เสียอิเล็กตรอน เลขออกซิเดชันเพิ่มลด...
เขามองลูกศรและเครื่องหมายบวกลบเหล่านั้น ตาเริ่มพร่ามัวขึ้นเรื่อยๆ ขมับเริ่มปวดรำคาญ
พลิกไปอีกหน้าหนึ่ง
การดุลสมการ
อ่านไปหนึ่งบรรทัด แล้วก็อีกบรรทัด แล้วก็อีกบรรทัด สุดท้ายก็เงียบๆ ปิดหนังสือลง