ซูเซียวมองสวี่หนั่นหนั่น จ้องไม่กะพริบตา
ไม่ใช่การมองแอบๆ แล้วกลอกตาไปทางอื่น แต่คือการจ้องตรงๆ อย่างไม่เกรงใจ
สายตามองอย่างตรงไปตรงมาราวกับกำลังอ่านหนังสือเรียนที่เปิดอยู่
สวี่หนั่นหนั่นถูกเขาจ้องจนนิ้วแข็ง
เธอก้มหน้า ผมบังหน้า แต่ปลายหูเริ่มแดงขึ้นทีละนิด
เธอยื่นมือจะเอาข้อความกลับคืน
ท่าทางเบามาก เหมือนขโมยที่ค่อยๆ เข้าใกล้แขนของเขา
ซูเซียวตาถึงมือไว คว้าข้อความนั้นไปทันที
เขาถือกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ฉีกมาจากสมุดการบ้าน พลิกไปพลิกมาดูหลายรอบ
แล้วเขาก็วางข้อความลง พยักหน้าอย่างจริงจัง
"ในเมื่อคุณสวี่ให้ฉันตั้งใจเรียนแล้ว ฉันก็จะตั้งใจเรียนให้เต็มที่"
สวี่หนั่นหนั่นหน้าแดงขึ้นมาทันที
เธอยื่นมือจะแย่งข้อความคืน นิ้วยื่นไปกลางคันก็หดกลับ
ไม่กล้าแตะต้องเขา
เธอได้แต่หดตัวอยู่ที่มุมห้อง มือสองข้างประสานกัน ริมฝีปากขยับ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา
ฟางอวี่นั่งอยู่ข้างหลัง เห็นภาพนี้ อ้าปากกว้างจนใส่ไข่ได้ทั้งฟอง
พี่ซูเป็นอะไรไป? จ้องผู้หญิงเขาแบบนั้น แย่งข้อความ พูดจาหวานๆ แบบนี้
นี่มันไม่ใช่พี่ซูที่เคยพูดว่า "ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ความเร็วหมัดฉันช้าลง" เลย
นายไม่ใช่พี่ซู นายเป็นใครกันแน่?!
ซูเซียวไม่สนใจสายตาเหลือเชื่อที่อยู่ข้างหลัง
เขาเปิดหนังสือเคมี ตั้งขึ้นบังหน้าไว้ ทำเป็นอ่านหนังสือ
หลังตรง คิ้วขมวดเล็กน้อย พยักหน้าเป็นครั้งคราว เหมือนกำลังอ่านสูตรเคมีอะไรที่สำคัญมากจริงๆ
ไม่นานก็หมดคาบ ซูเซียวยังคงอ่านเรื่องราวเล็กๆ เกี่ยวกับเมนเดเลเยฟในหนังสือเคมีอยู่ ก็ได้ยินเสียงหัวหน้าห้องเคมีตะโกนมาจากข้างหน้า