ซูเซียวตะลึงงัน
ไม่ใช่เพราะมือของสวี่หนั่นหนั่นที่ดึงเสื้อเขาไว้ ไม่ใช่เพราะสมุดเล่มใหม่เอี่ยมเล่มนั้น
แต่เป็นเพราะสวี่หนั่นหนั่นเงยหน้าขึ้นในที่สุด
เธอคงใช้ความกล้าที่สะสมมาทั้งชีวิตเพื่อเผยใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าม้าออกมา
หน้าของเธอกลม ๆ
ไม่ใช่หน้าเรียวแบบจีนสวย ๆ แต่เป็นความกลมที่มีความเด็ก ๆ เจ้าเนื้อ ดูแล้วอยากหยิกแก้ม
ผิวขาวสะอาด ริมฝีปากเม้มแน่น
ที่ทำให้ใจเต้นคือดวงตากลมโตคู่นั้น
ซูเซียวกลืนน้ำลายลงคอ
สวย
สวยมากจริง ๆ
ชาติก่อนเขาเคยเห็นผู้หญิงสวย ๆ มาเยอะ
เลขานุการที่อีกฝ่ายพามาเวลาคุยงาน โมเดลที่มานั่งดื่มในงานเลี้ยง ดาราสาวบนเวทีประกาศรางวัลทางทีวี
แต่ความสวยของสวี่หนั่นหนั่นไม่เหมือนใคร
เธอไม่แต่งหน้า เสื้อนักเรียนซักจนสีซีด ผมรวบด้วยยางหนังที่หักแล้ว แต่เพราะแบบนี้แหละที่ทำให้สวย
สวยจนใจสั่น
สวี่หนั่นหนั่นถูกเขาจ้องจนอึดอัดไปหมด
สายตาคู่นั้นจ้องเขม็งมาแบบไม่กะพริบ เหมือนจะทะลุทะลวงเธอให้ทะลุ
แก้มเธอเริ่มร้อน หูเริ่มแดง
ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ยัดสมุดใส่เขาไว้มั่ว ๆ ก้มหน้าอยากใช้หน้าม้าปิดหน้าไว้อีกครั้ง
“เธอ……”
ซูเซียวรับสมุดมา ก้มดูแมวการ์ตูนบนปก แล้วเงยหน้ามองสวี่หนั่นหนั่น
เธอก้มหน้า นิ้วบิดชายเสื้อ ปลายหูแดงจนแทบหยดเลือด
จู่ ๆ ซูเซียวก็ยิ้ม
“สวี่หนั่นหนั่น”
เธอไม่เงยหน้า
“รู้ไหมว่าเธอสวยแค่ไหน?”
ไหล่ของสวี่หนั่นหนั่นหดวูบ
เธอกัดริมฝีปาก เสียงเบาเหมือนยุงร้อง “...นี่แก...แกเป็นบ้า”
“บอกว่าเธอสวยแล้วเป็นบ้าเหรอ?”
ซูเซียวหนีบสมุดไว้ใต้รักแร้ เอียงคอมองหน้าเธอ
เธอหลบซ้าย เขาก็มองซ้าย
เธอหลบขวา เขาก็มองขวา เหมือนเล่นกับแมว
“งั้นถ้าฉันบอกว่าเธอคือนางฟ้าลงมาจากสวรรค์ ต้องแจ้งตำรวจจับฉันเลยไหม?”