หัวหน้าบรรณาธิการขมวดคิ้ว: "เธอทำอะไร? นี่เป็นต้นฉบับที่เราเพิ่งเขียนเอง ยังไม่ทันได้ลงเลย!"
ซูเซียวไม่ตอบ
เขาก้มหน้าลงแล้ว ปลายปากกาก็แตะลงบนกระดาษ วาดไปมาอย่างรวดเร็ว
ชายแว่นกับหญิงสาวชุดเดรสที่ยืนอยู่ข้างๆ มองหน้ากัน สีหน้าเหมือนกำลังรอดูอะไรสนุกๆ
"เขาคิดว่าแค่เขียนไปมั่วๆ สองสามประโยคก็เป็นบรรณาธิการได้หรอ?" ชายแว่นลดเสียงลง กระซิบกับสาวข้างๆ
"เด็กมัธยมก็แบบนี้แหละ คิดว่าตัวเองทำได้ไปหมดทุกอย่าง"
หญิงสาวยกมือปิดปากหัวเราะเบาๆ
ซูเซียวทำเป็นไม่ได้ยิน
มือของเขาเร็วมาก แทบไม่ต้องใช้ความคิด
ไอเดียพวกนั้นเหมือนกับถูกฝังอยู่ในสมองมานานแล้ว ค่อยๆ ไหลออกมาปลายปากกา
หัวหน้าบรรณาธิการตั้งใจจะไล่เขาออกไป แต่พอเห็นเขาก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสืออย่างจริงจัง ก็ไม่รู้ทำไม ถึงได้ไม่เอ่ยปากอะไร
เขาพิงพนักเก้าอี้ เอาแขนพาดอก มองเด็กหนุ่มอายุสิบแปดคนนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หนึ่งนาที
ซูเซียววางปากกา
เขาหยิบต้นฉบับสองสามแผ่นนั้นขึ้นมา แล้วส่งให้ด้วยมือทั้งสองข้าง วางลงตรงหน้าหัวหน้าบรรณาธิการ
หัวหน้าบรรณาธิการก้มลงมอง พบว่าเขาแค่แก้หัวข้อข่าวของต้นฉบับพวกนั้นเท่านั้น
"ช็อก! ที่แท้น้ำทะเลหนุนก็ฟินขนาดนี้ ชายหญิงทุกคนตื่นเต้นจนตัวเปียกไปหมด มีรูปมีหลักฐาน!"
หัวหน้าบรรณาธิการขมวดคิ้วเล็กน้อย
อะไรกัน? ต้นฉบับของเรามีเนื้อหาลามกด้วยหรือไง?
เขาอ่านลงไปเรื่อยๆ แล้วก็พบว่าบทความนั้นบรรยายถึงเวลาน้ำทะเลหนุน ชายหญิงเล่นน้ำกันอยู่บนชายหาด
หัวหน้าบรรณาธิการมุมปากกระตุก
ให้ตายเถอะ...
ฉันเตรียมตัวเต็มที่แล้ว กลับให้ฉันดูแค่นี้?
เขาไม่พลิกดูต่อ จ้องบรรทัดหัวข้อที่ซูเซียวแก้ใหม่นั้นอยู่นานหลายวินาที
จากนั้นเขาก็พลิกไปบทความที่สอง
"ช็อก! เด็กผู้ชายหลายคนโดนครูสาวกักตัวไว้ในห้องเรียนหลังเลิกเรียน ผลัดกัน..."
อะไรนะ? เรื่องโหดร้ายแบบนี้ยังมีอยู่อีกหรอ?
ได้โปรดปล่อยเด็กน้อยคนนั้นไป แล้วให้ฉันจัดการแทนเถอะ!
หัวหน้าบรรณาธิการเริ่มสนใจ รีบอ่านลงไปอย่างอดใจไม่ไหว
ผลปรากฏว่า เป็นเรื่องของเด็กประถมหลายคนที่ซนเกินไป ไม่ยอมท่องหนังสือตอนเรียน โดนครูสาวกักไว้หลังเลิกเรียนเพื่อท่องทีละคน