หลี่เจ๋อเดินลงจากแท่นบรรยาย ปรบมือไล่ฝุ่นชอล์ก
เขาเดินไปข้างสวี่หนั่นหนั่น กระแอมหนึ่งครั้ง แล้วยิ้มให้เป็นกันเองที่สุดเท่าที่จะทำได้
“สวี่หนั่นหนั่น เธออย่าเข้าใจผิดนะ เมื่อกี้ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
เขาสอดมือลงกระเป๋ากางเกง ทำท่าทำทางให้ดูเป็นธรรมชาติ “คนอย่างซูเซียวเนี่ย ปีนกำแพง โดดเรียน เอาแต่ชกต่อสู้ โรงเรียนกำลังพิจารณาให้ไล่ออกอยู่แล้ว ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะเข้าใกล้เขาไป แล้วเดือดร้อนไปด้วย”
มือที่จับไม้กวาดของสวี่หนั่นหนั่นชะงักไปครู่หนึ่ง
หลี่เจ๋อเห็นเธอไม่โต้ตอบ ความมั่นใจก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
“ลองคิดดูนะ เธอผลการเรียนดีขนาดนี้ ครั้งนี้ถ้าแข่งคณิตศาสตร์ได้รางวัล อนาคตมีสิทธิ์ได้เข้าศึกษาต่อแบบไม่ต้องสอบอีก เขาล่ะ สอบได้ท้ายห้อง สมการเคมียังจัดไม่เป็น เลยต่างกันคนละขั้วชัด ๆ”
เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกครึ่งก้าว ลดเสียงลง ใส่น้ำเสียงที่แฝงความสนิทสนมบางๆ ลงไป “ฉันทำเพื่อเธอนะ ในห้องนี้ คนที่เข้าใจเธอมีไม่มาก ฉันในฐานะหัวหน้าห้อง ถ้าเธอมีปัญหาอะไร มาหาฉันได้เสมอ”
สวี่หนั่นหนั่นหยุดลง พาดไม้กวาดไว้ข้างโต๊ะเรียน
เธอเงยหน้ามองหลี่เจ๋อแวบหนึ่ง สายตาเหลือบกลับลงที่พื้นเร็ว แต่เสียงของเธอกลับชัดเจน
“พูดจบหรือยัง?”
หลี่เจ๋องงไปครู่หนึ่ง
สวี่หนั่นหนั่นเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง เก็บหนังสือเรียนทีละเล่มใส่กระเป๋า
รูดซิปปิดกระเป๋า สะพายขึ้นบ่า ก้มหน้าเดินออกไปทางประตูห้อง
“เขาไม่ใช่อย่างที่เธอว่า”
เธอเดินไปถึงประตูหลัง หยุดฝีเท้าครู่หนึ่ง โดยไม่หันกลับมา
“เขาไม่ใช่”
จากนั้นเธอก็สะพายกระเป๋าเดินออกจากห้อง เสียงฝีเท้าค่อยๆ เบาลงในทางเดินโล่งๆ
หลี่เจ๋อยืนอยู่คนเดียวในห้อง อ้าปากค้าง