ซูเซียวถือโทรศัพท์โนเกียเครื่องนั้นในมือ พลิกไปพลิกมาดู
ร้านบอกว่าเก้าเก้าใหม่ แต่จริงๆ แล้วแปดสิบเปอร์เซ็นต์ใหม่ก็สุดๆ แล้ว
ตัวเครื่องมีรอยขีดข่วนเล็กๆ สองสามเส้น ปุ่มนำทางถูกใช้งานจนเงาวับ แต่แผงวงจรหลักสะอาด จอไม่มีจุดเสียหาย
ในยุคนี้ถือว่าเป็นของมือสองที่หายากทีเดียว
เขายัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง พยักหน้าให้เจ้าของร้านถือว่าได้รับน้ำใจนี้ไว้
ออกจากแผงมา เขาก็เดินสำรวจร้านขายอุปกรณ์เสริมบนชั้นสองอีกสองสามร้าน เลือกซื้อเปลือกเครื่องเลียนแบบคุณภาพสูงหลายชุด แบตเตอรี่ประกอบ และสายแพคีย์บอร์ด
แล้วยังซื้อชุดไขควงง่ายๆ แผ่นเปิดเครื่องสองแผ่น กับสำลีชุบแอลกอฮอล์ขวดเล็ก ๆ ใส่กระเป๋านักเรียนทั้งหมด
ออกจากศูนย์คอมพิวเตอร์กั๋วฉู่ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
ไฟถนนเพิ่งสว่าง แสงสีส้มทอดยาวเป็นแนวบนถนน
ซูเซียวเรียกแท็กซี่ ให้คนขับไปส่งที่ถนนของกินเล่นใกล้บ้าน
เขาตั้งใจว่าจะหาอะไรกินง่ายๆ ก่อนกลับ
ถนนของกินเล่นคนไม่น้อย ควันจากเตาถ่านและเสียงเนื้อปลาหมึกย่างบนเหล็กร้อนปนกันไปหมด อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยี่หร่าและพริกป่น
เขาเดินไปคิดไป ว่าจะกลับไปรีโนเวทโทรศัพท์พวกนั้น แต่ละเครื่องจะได้กำไรเท่าไหร่
กำลังคิดเลขอยู่ ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งมุงกันอยู่ข้างหน้า ตรงกลางมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังทะเลาะกัน
ปกติเขาไม่ค่อยสนใจอะไรแบบนี้ เตรียมจะเลี้ยวหนีไป
แล้วก็เห็นหางม้าคู่ของเด็กผู้หญิงคนนั้น
อู๋หมิงหมิงอีกแล้ว
เทียบกับตอนเช้า หางม้าของเธอหลุดรุ่ยไปหน่อย กระโปรงนักเรียนก็ยับยู่ยี่ เหมือนถูกใครมาดึงมาโยน