อู๋หมิงหมิงไม่ยอมแพ้ จะต้องไปกินหม่าล่าให้ได้
เดินไปเกือบครึ่งชั่วโมง ลัดเลาะไปหลายซอย สุดท้ายถึงเจอร้านนั้นที่หัวมุมถนนสายเก่า
หน้าร้านเล็กมาก ม่านพลาสติกเปื้อนคราบน้ำมัน โต๊ะเก้าอี้ในร้านขาขาดไม่เท่ากัน แต่คนแน่น
หล่อนนั่งลง แล้วหยิบเมนูสองใบมาอย่างคุ้นเคย ส่งให้เขาใบหนึ่ง เก็บไว้เองใบหนึ่ง ไม่ถามเขาเลย กาเครื่องหมายเลือกไว้หลายอย่างตามใจชอบ
พออาหารเสิร์ฟ ซูเซียวชิมคำหนึ่ง รสชาติธรรมดามาก น้ำซุปจืดชืด พริกก็เผ็ดแห้ง ๆ ไม่มีมิติ
“นี่คือร้านที่เธอบอกว่าจะพาฉันมากินจนเจ๊งน่ะเหรอ?”
“ที่นี่มันถูกนะ”
อู๋หมิงหมิงยัดเต้าหู้แช่แข็งเข้าปาก พูดอ้อแอ้ “ถนนของกินเล่น แพงจะตาย ชามก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามตั้งสี่หยวน ที่นี่ไม่กี่หยวนก็อิ่มแล้ว”
ซูเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้ากินต่อ
กินข้าวเสร็จแล้ว ทั้งคู่เดินไปตามถนน
แสงไฟถนนทอดเงายาวบ้างสั้นบ้าง อู๋หมิงหมิงก้มหน้าเดินอยู่ข้าง ๆ
พอเดินผ่านร้านขายเครื่องประดับเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง หล่อนก็หยุด
“ซื้อของให้ฉันหน่อยสิ”
ซูเซียวมองเข้าไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
“อย่าซื้อแพง ๆ ล่ะ”
“โคตรขี้เหนียวเลยว่ะ”
อู๋หมิงหมิงด่าไปคำหนึ่ง แล้วผลักประตูเข้าไป
หล่อนเดินวนอยู่ในร้าน ไม่ได้มองกิ๊บติดผมแวววาวเหล่านั้นเลย ไม่ได้มองยางรัดผมที่มีโบว์ผูกด้วย
หล่อนเดินไปที่ชั้นวางมุมสุด เอื้อมหยิบยางรัดผมสีดำอันหนึ่ง ชนิดธรรมดาที่สุด หนังยางหนึ่งเส้น หุ้มด้วยด้ายสีดำด้านนอก
หล่อนถือมันเดินไปที่เคาน์เตอร์ แล้วหันมามองซูเซียว
“ห้าเหมา”
เจ้าของร้านมองยางรัดผมนั้น แล้วมองชายหญิงที่ยืนอยู่ที่ปากประตู ใบหน้าเฉยเมยบอกราคา
ซูเซียวอึ้งไป
“จะซื้ออันนี้?”