เห็นว่าอีกครึ่งชั่วโมงถึงจะเลิกเรียน ซูเซียวก็ปากกาทิ้ง ไม่เรียนต่อแล้ว
ถึงแม้จะเพิ่งเริ่มเรียน แต่เขาก็เข้าใจถึงขั้นสูงสุดของการเรียนแล้ว
เรียนสลับพักผ่อน!
วิชาภาษาจีนตอนนี้เหมาะมาก
วิชาภาษาจีนน่ะ เหมาะแก่การลอยแพที่สุด
บนแท่นบรรยาย ครูภาษาจีนกำลังอ่านหนังสือเรียนเรื่อง "ฤดูใบไม้ร่วงของเมืองหลวงเก่า" เสียงช้า ๆ เหมือนเพลงกล่อมนอน
แสงแดดนอกหน้าต่างสาดเข้ามา อบอุ่นจนคนง่วง คนแถวหลังหลายคนก้มลงไปแล้ว
สวี่หนั่นหนั่นกลับตั้งใจฟัง ดวงตาสองข้างเป็นประกายมองกระดานดำ บางครั้งก็ก้มลงจดเล็ก ๆ น้อย ๆ ลงในหนังสือเรียน
ซูเซียวไม่เข้าใจว่าวิชาภาษาจีนมีอะไรน่าฟัง แต่ได้ชมความงามเลิศล้ำของสวี่หนั่นหนั่นจากด้านข้างก็ถือว่าเป็นเรื่องดี
โดยเฉพาะใบหน้าที่มีแก้มเด็ก ๆ หนุบหนิบนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งอยากหอมแก้มสักที
ซูเซียวเอียงคอมองเธอจดบันทึก อยู่ได้สักพัก ก็เตรียมหาเรื่องคุยกับเธอสักสองสามประโยค
"กรุ๊กกรัก"
เสียงไม่ดัง แต่เพราะอยู่ใกล้กัน เลยได้ยินชัดเจน
ร่างกายของสวี่หนั่นหนั่นชะงักไปทันที ปากกาหยุดอยู่บนกระดาษ ทั้งคนเหมือนถูกกดปุ่มหยุด
ใบหน้าของเธอเริ่มแดงจากปลายหู ค่อย ๆ ทะลุไปทั่วแก้ม ในที่สุดก็ลามไปถึงลำคอเป็นสีชมพู
เธอก้มหน้าลงต่ำมาก อยากจะซ่อนหน้าเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะให้ได้
มุมปากของซูเซียวโค้งขึ้น
"หิวเหรอ?"
สวี่หนั่นหนั่นไม่พูด นิ้วที่กำปากกาขยับเล็กน้อย ทำเป็นว่ากำลังเขียนหนังสือ
"แป้งนึ่งเมื่อเช้าน่ะเหรอ? หายเร็วจังเลย?"
สวี่หนั่นหนั่นก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
ซูเซียวเปลี่ยนท่า เอาศอกค้ำโต๊ะ แล้วหันข้างมองเธอ
"เที่ยงกินอะไร? อย่าบอกนะว่าแป้งนึ่งอีก"
สวี่หนั่นหนั่นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ พยักหน้า
จากนั้นเหมือนคิดว่าคำตอบนี้ไม่ค่อยดี เลยรีบพูดเสริมอีก ประโยคเบาเหมือนยุงร้อง: "มี...มีผักกาดขาวที่ยายต้มมาด้วย..."
ซูเซียวเอนหลังไปทั้งตัว สีหน้าเหมือนได้ยินเรื่องสยองขวัญ
เช้ากินแป้งนึ่ง เที่ยงก็กินแป้งนึ่ง? กับข้าวเป็นผักกาดขาว? ผักกาดขาวกับแป้งนึ่ง แป้งนึ่งกับผักกาดขาว? นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่เหรอ?
นี่มันซูเปอร์แมนคาร์โบไฮเดรตชัด ๆ!