เหอเส้าจวินโบกมือให้ซูเซียวนั่งลง
ท่าทางเหมือนกำลังปัดแมลงวันตัวหนึ่ง
ขี้เกียจจะตบ ขี้เกียจจะมอง
เขาหนียบกระดาษคะแนนเข้าไปในแผนการสอน แล้วหันไปเขียนสมการเคมีบนกระดาน ฝุ่นชอล์กหล่นลงบนไหล่เขาเป็นละอองฟุ้ง
ซูเซียวนั่งลง อึดอัดอยู่ในอก
ไม่ใช่อึดอัดแบบโดนด่าแล้วน้อยใจ แต่มันบอกไม่ถูก
ฟางอวี่โผล่หัวมาจากข้างหลัง เสียงต่ำถามว่า "พี่ซู เป็นอะไรไหม"
ซูเซียวไม่พูด
เขาเปิดหนังสือเคมีบนโต๊ะ จ้องอยู่นาน
แล้วจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น ในดวงตามีแสงที่ฟางอวี่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"แม่น้ำเปลี่ยนทางทุกสามสิบปี ภูเขาเปลี่ยนตำแหน่งทุกสามสิบปี อย่ามองข้ามหนุ่มวัยยากจน!"
เสียงเขาไม่ดัง แต่ทุกคำเหมือนถูกบีบออกมาจากซอกฟัน "ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะตั้งใจเรียน"
ฟางอวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วอดหัวเราะไม่ได้ ผุดออกมาว่า "พี่ซู เมื่กี้ยืนจนสมองขาดออกซิเจนหรือเปล่า นายนะเหรอ จะตั้งใจเรียน เมื่อสัปดาห์การบ้านเคมียังให้สวี่หนั่นหนั่นเขียนให้เลย"
ซูเซียวหันไปจ้องเขา
ไม่ใช่จ้องแบบเล่น ๆ เหมือนปกติ แต่จ้องจริงจัง
ฟางอวี่โดนสายตานั้นมองจนหยุดหัวเราะทันที ทำหน้าละห้อยหดหัวกลับไป
"ล้มตรงไหน ก็ลุกตรงนั้น"
ซูเซียวพูดทิ้งท้าย แล้วเริ่มก้มลงค้นในโต๊ะ
เขาวางหนังสือทีละเล่มขึ้นบนโต๊ะ ควานกระเป๋านักเรียนจนคว่ำหมด กระทั่งเส้นหมี่แผ่นปรุงรสครึ่งห่อที่ซุกอยู่สุดลิ้นชักยังหยิบออกมา