ฟางอวี่นิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มมุมปากแล้วพูดแซวเขาอยู่หลายประโยค
“พี่ซู นายตกหลุมรักเข้าให้แล้วสิ!”
“หนุ่มน้อย อย่าหมกมุ่นอยู่กับความงามเลย ประเทศชาติต้องการนาย!”
ซูเซียวตอบกลับไปหนึ่งคำสั้น ๆ
“ไปให้พ้น”
ฟางอวี่หัวเราะคิกคักแล้ววิ่งหนีไป
วิ่งไปได้สองสามก้าวก็หันกลับมาทำหน้าตาใส่อีก ทำหน้าตาแบบ “ฉันเข้าใจ” แล้วก่อนที่ซูเซียวจะยกเท้าเตะเขา ก็หายวับไปที่ปลายทางเดิน
ซูเซียวพิงราวระเบียงแล้วหันกลับไปมองในห้องเรียน
ผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ สวี่หนั่นหนั่นกำลังนั่งอยู่ที่ที่นั่งของเธอ สายตาของเธอชะโงกมองไปทางทางเดินพอดี
สายตาของทั้งสองคนปะทะกัน เธอเหมือนแมวที่ถูกจับได้ ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว หน้าผากแทบจะชิดกับหนังสือเรียน
ซูเซียวยิ้ม
ผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้ เขาจะไม่รักได้ยังไง?
คาบเรียนอิสระคาบสุดท้ายของบ่าย ซูเซียวอ่านหนังสือเคมีทั้งบ่าย คิดว่าตัวเองจัดสมการไอออนได้คล่องแคล่วแล้ว
มีคำพูดหนึ่งว่าอะไรนะ? ความมั่นใจเกินร้อย ใช่แล้ว! ตอนนี้ซูเซียวเป็นแบบนั้น!
เขาวางหนังสือลงบนโต๊ะปังหนึ่ง แล้วขยับเข้าไปใกล้สวี่หนั่นหนั่น บังคับให้เธอออกโจทย์ให้เขาทำสอบ
สวี่หนั่นหนั่นเอาเขาไม่อยู่ ฉีกกระดาษทดแผ่นหนึ่ง ถือปากกาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขียนโจทย์หลายข้อ
ลายมือเล็ก ๆ เรียงกันเป็นระเบียบ
ซูเซียวรับกระดาษมา มองโจทย์แล้วขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นคิ้วก็คลายออก หยิบปากกาขึ้นมาเขียนพรืด ๆ
ไม่นานก็เขียนเสร็จ ผลักกระดาษไปให้สวี่หนั่นหนั่น กอดอกแล้วพูดอย่างมั่นใจ “เป็นไง? ถูกทุกข้อใช่ไหม?”
สวี่หนั่นหนั่นหยิบกระดาษขึ้นมา อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ