น่าเสียดายที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจ ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตได้ไม่นาน ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ มืดลง ลมก็เริ่มแรงขึ้น อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นฝนที่กำลังจะตก
ซูเซียวรู้สึกแปลกใจ ตัวเองไปขัดกับฝนอะไรกันนักหนานะ
ให้ตายเถอะ นี่ไม่ใช่เรื่องสั้นหลังฝนตกสักหน่อย!
ฟ้าไม่เป็นใจกับคน สองคนเดินไปได้ไม่ไกล ฝนก็โปรยปรายลงมาบ้างแล้ว
เม็ดฝนตกใส่ใบไม้ ตกใส่เบาะจักรยานที่จอดข้างทาง ตกใส่ปลายจมูกซูเซียว
เขาง้มหน้ามองฟ้า รีบสลัดกระเป๋านักเรียนมาข้างหน้าแล้วเริ่มค้น
ค้นด้านซ้ายแล้วด้านขวา ค้นช่องซับแล้วช่องหลัก
ขวดน้ำ สมุดบันทึกสองเล่ม พวงกุญแจหนึ่งวง จบ
ตอนออกจากบ้านเขาไม่ได้พกร่มเลยแม้แต่คันเดียว ยังกับไม่รู้จักใส่ถุงพลาสติกสักใบ
ซูหว่านหนิงมองเขาคนหนึ่ง
ไม่ใช่สายตาแบบ "แกไม่พกร่มอีกแล้วเหรอ" ที่ดูรังเกียจ แต่เป็นแบบ "ฉันรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้" ที่เรียบเฉย
เธอดึงกระเป๋านักเรียนของตัวเองมาข้างหน้า เปิดซิป แล้วหยิบร่มพับออกมาคันหนึ่ง
สีฟ้าอ่อน บนร่มพิมพ์กระต่ายน้อยสีขาวไม่กี่ตัว พับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ
เธอกางร่ม ยกขึ้น แล้ววางไว้กลางระหว่างสองคน
ระหว่างนั้น ซูหว่านหนิงสีหน้าเรียบเฉย เรียบเฉยจนดูเหมือนเย็นชา ไม่เห็นอารมณ์ใด ๆ
ร่มไม่ใหญ่
คนเดียวก็สบาย สองคนก็เริ่มเกะกะ
ซูเซียวเงยหน้ามองด้ามร่มที่ซูหว่านหนิงยกสูง ๆ แล้วยื่นมือไปเลื่อนร่มให้เข้าหาเธอเล็กน้อย