ซูเซียวปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
เขากระแอมเสียงหนึ่ง เก็บสีหน้าโหดๆ เมื่อครู่ แล้วเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงปกติกว่าเดิม: "ทำไมไม่ไปสอบล่ะ? ตั้งพันหยวนนะ"
สวี่หนั่นหนั่นก้มหน้า นิ้วมือลากไปตามขอบหนังสือเรียนเบาๆ
ผ่านไปหลายวินาที เสียงของเธอจึงดังขึ้น เบามาก ราวกับลอยออกมาจากซอกกระดาษในหนังสือ
"เธอสำคัญกว่าเงิน"
ซูเซียวตะลึง
เขาอ้าปาก คำพูดที่เตรียมไว้ทั้งหมดติดอยู่ที่ลำคอ
ผ่านไปนานอยู่ จึงหากลับคืนเสียงของตัวเองได้
"แล้ว...พันหยวนนั่นจะทำยังไง"
สวี่หนั่นหนั่นยังก้มหน้า นิ้วมือวางลงจากขอบหนังสือ มาวางบนเข่า
"เสาร์อาทิตย์ฉันช่วยยายขายผักกาดขาวเพิ่มอีกหน่อยก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก"
ตอนที่เธอพูดคำว่า "ไม่เป็นไร" น้ำเสียงเรียบเฉยมาก
ราวกับพันหยวนไม่ใช่เงินก้อนโตที่ต้องดิ้นรนให้ถึง แต่เป็นเศษเงินที่ขายผักกาดเพิ่มอีกสองสามต้นก็ได้มา
ราวกับว่าการยอมสละโอกาสที่อาจเปลี่ยนชีวิต ในใจเธอ ยังไม่สำคัญเท่าคำพูดของเขาสักคำ
ซูเซียมองเธอ
เธอนั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น ผมหน้าม้าปกปิดใบหน้าเกือบครึ่ง เสื้อนักเรียนซักจนขาวซีด ปลายแขนเสื้อเป็นขุยรุ่ย
เธอไม่มีอะไรเลย แต่เธอกลับคิดว่าเขาสำคัญกว่าเงิน