สวี่หนั่นหนั่นถึงกับอึ้ง
เธอมองซูเซียวที่อยู่ข้างๆ สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
คนๆ นี้ เมื่อกี้ต่อยเจ้าเจ้า
แล้วก็เตะโต๊ะของมันกระเด็นไปครึ่งเมตร
รอยฝ่ามือบนหน้าเจ้าเจ้ายังไม่จาง
มันอายุสิบแปดปี ไม่เคยถูกใครทำแบบนี้มาก่อน
ต่อหน้าทั้งห้อง
โดยเด็กเกเรที่มันดูถูกมาตลอด
“ซูเซียว แกบ้าหรือไง!”
ซูเซียวไม่สนใจมัน
เสียงเจ้าเจ้าดังขึ้นอีกนิด เสียงแหบแห้ง “แกมีสิทธิ์อะไรตีฉัน? แกคิดว่าแกเป็นใคร? ฉันจะไปห้องครูหาครูเหอเดี๋ยวนี้!”
ซูเซียวเดินทีละก้าวไปหาเจ้าเจ้า
เจ้าเจ้าเตี้ยกว่าเขาครึ่งหัว พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
ซูเซียวก้มมองมัน
เขาจำเจ้าเจ้าได้
ชาติที่แล้ว หลังจบมัธยมปลายไม่กี่ปี ก็มีข่าวเดือดในกลุ่มเพื่อน—เจ้าเจ้าถูกจับ
ข้อหาข่มขืน
เป็นคนเดียวในห้องที่ได้กินข้าวราชการ
ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงนี้ มองตาเจ้าเจ้าที่ซ่อนอยู่หลังแว่นหนาๆ แล้วรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
“ไปฟ้องครู?”
เสียงซูเซียวเบามาก ทำให้แน่ใจว่ามีเพียงสองคนที่ได้ยิน
“ไปสิ จะได้บอกครูเหอด้วยว่าเมื่อกี้มือแกวางไว้ที่ไหน”
สีหน้าเจ้าเจ้าเปลี่ยนไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับเป็นสีแดงด้วยความโกรธทันที “แกพูดบ้าๆ อะไร! ฉันเมื่อไหร่...”
พูดยังไม่ทันจบ
ซูเซียวก็ตบไปอีกที
ยังเป็นซ้าย ยังเป็นตำแหน่งเดิม
เจ้าเจ้าถูกตบจนหมุนครึ่งวง แว่นตาหลุดกระเด็นไปไกล ตกลงบนพื้น
“ตบแรก ไว้ที่แกแกล้งเธอ” ซูเซียวสลัดมือ “ตบสอง ไว้ที่แกอยากฟ้อง”
ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงอ่านหนังสือของห้องข้างๆ จากทางเดิน
เจ้าเจ้าจับแก้ม ริมฝีปากสั่นระริก
มันอ้าปากจะพูดคำโต แต่เหลือบไปเห็นเงาดำๆ ก้อนหนึ่ง