เที่ยงวันกินอะไรดี?
ใช่สิ กินอะไรดี?
ซูเซียวจะไปกินข้าวกับฟางอวี่ได้ยังไงกัน
พอเสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น เขาก็คว้ากระเป๋านักเรียนวิ่งทะลุประตูโรงเรียนออกไป วิ่งเร็วกว่าพวกเด็กพละห้องข้างๆ ที่แย่งกันไปกินข้าวซะอีก
ฟางอวี่วิ่งตามออกมาจากข้างหลัง เห็นแค่เงาหลังของเขาที่หายไปตรงหัวมุมบันได
"พี่ซู ไม่ได้ตกลงกันไว้ไงว่าจะไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน?"
"กินเองไปเลย!"
ฟางอวี่ยืนอยู่บนระเบียงทางเดิน มองบันไดที่ว่างเปล่า ถึงกับงงไปหมด
พี่ซูเป็นอะไรไปเนี่ย?
เมื่อก่อนตอนเที่ยง ต้องไปกินข้าวด้วยกัน แบบคล้องแขนกันไปเลย
ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์ที่โรงอาหาร บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ไส้กรอกที่ร้านค้าเล็กๆ ข้าวผัดเส้นที่แผงลับหลังโรงเรียน อะไรบ้างล่ะที่ไม่ได้กินด้วยกันมาด้วยกัน?
ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า พอเลิกเรียนปุ๊บก็หายวับไปเลย
ฟางอวี่ทำได้แค่เดินไปโรงอาหารอย่างเศร้าสร้อยคนเดียว
...
ซูเซียวเดินออกจากประตูโรงเรียนได้ไม่นานก็เจอหัวหน้าบรรณาธิการ พอเห็นสีหน้าตื่นเต้นดีใจแบบนั้น ก็รู้ได้เลยว่าต้องมีข่าวดีแน่ๆ
ไม่ผิดคาด หัวหน้าบรรณาธิการเดินเข้ามาบอกข่าวดีกับเขาทันที เรื่องที่ซูเซียวเขียนเพิ่งตีพิมพ์ในนิตยสารรายสัปดาห์ ถูกแย่งกันซื้อเละเทะ ขายไปได้เกือบ 200 เล่มตั้งแต่เช้า!
ถ้าคิดว่าเรื่องหนึ่งเขาได้ส่วนแบ่งหนึ่งหยวน ก็แปลว่าเช้านี้เขาทำเงินไปเกือบ 200 หยวน!
พูดถึงตรงนี้ หัวหน้าบรรณาธิการยิ้มจนปากแทบฉีก กิจการนิตยสารที่เคยซบเซาก็กลับมาคึกคักขึ้นมาได้ในพริบตา