น้าสาวโมโหจนวางตะเกียบลงกับโต๊ะเสียงดังปัง
“แกเป็นนักเรียนอยู่ตอนนี้ ไม่เรียนหนังสือให้ดีแล้วจะไปทำอะไร?”
น้าจ้องซูเซียว ตาโตถลน “แกเพิ่งจะอายุเท่าไหร่คิดจะออกไปทำงาน? ออกไปข้างนอกแล้วถูกคนหลอกลวงทำไง? แกคิดว่างานมันหาง่ายนักหรือไง?”
ซูเซียวไอเบาๆ กลืนซี่โครงในปากลงไป นั่งตัวตรง
เขารู้ว่าน้าสาวคนนี้ผ่านไปได้ยาก จึงเตรียมบทพูดไว้ในใจตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว
“น้าครับ ฟังผมก่อน ผมเกรดเท่าไหร่น้าคงรู้ดี สอบทั้งโรงเรียนก็ท้ายๆ เรียนไปก็เหมือนฟังคนพูดภาษาต่างดาว อ่านต่ออีกสองปีก็ได้แค่นั้น ยังไงก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ สู้รีบออกไปหางานทำตั้งแต่ตอนนี้ ยังช่วยแบ่งเบาภาระที่บ้านได้อีกทาง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูจริงใจและเป็นผู้ใหญ่ “เรื่องหางานยากน่ะ... ผมดูแล้ว ร้านอาหารข้างล่างนั่นเขารับคนส่งอาหาร”
“แกจะไปส่งอาหารทำไมกัน?”
น้าสาวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง มือทุบโต๊ะอีกครั้ง
“แกหล่อขนาดนี้ ไปขายตัวเลยดีกว่าไหม!”
อากาศเงียบไปหนึ่งวินาที
ตะเกียบของซูหว่านหนิงลอยค้างกลางอากาศ แผ่นมันฝรั่งที่คีบไว้หล่นกลับลงจาน
ซูเซียวกระพริบตา แล้วก็กระพริบอีกครั้ง
“น้าครับ” เขากระแอมเสียงดัง “ผมเป็นหลานแท้ๆ ของหน้านะ”
น้าสาวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองดังเพี๊ยะ
“โอ๊ย เกือบลืมไป โกรธแกจนหัวหมุนเลย! เด็กบ้า พูดจาไร้สาระอะไรกันนี่ ลากฉันตกหลุมไปด้วย”