ซูเซียวไม่เคยสนใจการเรียนเลยสักนิด
ชาติก่อนก็ไม่สนใจ ชาตินี้ก็คิดว่าจะไม่สนใจเหมือนเดิม
แต่ชาติก่อนเขาต้องแบกความเสียหายจากความไม่มีความรู้มากเกินไป
ตอนนั้นเขาถึงได้เข้าใจว่าหนังเรียนที่เคยผลัดวันประกันพรุ่งไว้ ชีวิตจะเรียกเก็บคืนพร้อมดอกเบี้ย ไม่ให้ขาดแม้แต่สตางค์เดียว
ดังนั้นเมื่อซูหว่านหนิงยื่นกระดาษทดให้ เขาจึงไม่ได้หาวหนีเหมือนชาติก่อน
เขารับมาดูวงกลมที่วาดไว้อย่างเป็นระเบียบ เซตอินเตอร์เซกชัน ยูเนียน คอมพลีเมนต์ มีตัวหนังสือเล็กๆ เขียนกำกับไว้ละเอียดยิบ
เวลาซูหว่านหนิงอธิบายโจทย์ เธอดูจริงจังมาก ไม่เหมือนซูหว่านหนิงที่เย็นชาปกติ แต่เหมือนครูสอนพิเศษตัวน้อยที่เอาจริงเอาจัง
เขานึกถึงชาติก่อนในห้องนั่งเล่นที่เป็นแบบนี้เหมือนกัน ซูหว่านหนิงสอนเลขให้เขา แต่เขาไม่ฟังสักคำ มัวแต่คิดว่าจะออกไปเล่นเน็ตเมื่อไหร่
"เข้าใจไหม?" ซูหว่านหนิงเงยหน้ามองเขา
ซูเซียวหยิบปากกาขึ้นมา เขียนลงบนกระดาษทดอย่างไม่เป็นระเบียบว่า เอกับบียูเนียน
"ช่วยอธิบายอีกที ของสัญลักษณ์นี้ฉันยังจำไม่ได้"
ซูหว่านหนิงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงวาดวงกลมใหม่
เขาค่อยๆ คิดตามทีละขั้น คิดช้า แต่โจทย์ทุกข้อเขาลองทำด้วยตัวเอง
กระดาษทดเต็มไปด้วยสูตรคำนวณเร็วมาก บางข้อก็ทำถูก บางข้อก็ทำผิด แต่ไม่มีข้อไหนเว้นว่าง
ซูหว่านหนิงอธิบายไปเรื่อยๆ ก็เริ่มสังเกตได้
พื้นฐานของเขาแย่กว่าที่เธอคิดไว้มาก
พอสอนเรื่องคอมพลีเมนต์ เขาก็สับสนระหว่างยูเนียนกับอินเตอร์เซกชัน ผลลัพธ์ที่ได้เพี้ยนไปไกลลิบ
เขาจ้องกระดาษทดอยู่นาน แล้วก็เงียบๆ หยิบยางลบขึ้นมาลบแล้วทำใหม่
เธอไม่เร่งเขา
ทุกครั้งที่เขาติด เธอจะหยุด แล้วเปิดตัวอย่างโจทย์หน้าเดิมขึ้นมาอธิบายใหม่ รอจนกว่าเขาจะตามทันแล้วค่อยไปต่อ