ทั้งห้องเงียบกริบ
หลัวเฉินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้ารู้สึกร้อนวาบ
เขามองซูหว่านหนิง แล้วก็มองซูเซียวที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ
โดนลงโทษหนึ่งครั้ง โดนเตือนหนึ่งครั้ง เป็นเด็กเกเรที่ทั้งโรงเรียนรู้จัก ซูหว่านหนิงเป็นสวยประจำโรงเรียน อยู่กับเขาแบบนี้ได้ไง?
เขาอยากพูดคำแรงๆ เพื่อกู้หน้า
ความอัดอั้นในใจระบายออกไปไม่ได้!
แต่ซูเซียวแค่มองเขา สายตาไม่ได้ยั่วยุ ไม่ได้โกรธ แค่เรียบๆ เหมือนกำลังรอให้เขาพูด
สีหน้าอันธพาลๆ แบบนั้น ดูแล้วไม่ใช่คนที่มาง่ายๆ
แถมตัวสูงใหญ่ ชื่อเสียงแย่ มีเรื่องเสียหายติดตัว
หลัวเฉินขยับปาก ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา กลั้นใจเก็บอารมณ์นั้นลงไป
ซูเซียวมองไปรอบๆ พวกผู้ชายที่เพิ่งจะส่งเสียงแซวเมื่อกี้ เสียงไม่ดังไม่เบา พอดีกับที่คนทั้งห้องหนึ่งจะได้ยิน
"ผมคนนี้นะ เรียนแย่ ชื่อเสียงห่วย โดนลงโทษโดนเตือนครบ เลยไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ใครจะไปยุ่งกับซูหว่านหนิงอีก จำไว้ เลิกเรียนอย่าเพิ่งกลับ!"
ไม่มีใครพูด
มีแต่เสียงพลิกหนังสือ และเสียงใครบางคนไอเบาๆ
เด็กหัวกะทิของห้องหนึ่ง คงทั้งชีวิตไม่เคยเจอการข่มขู่ที่ตรงไปตรงมาแบบนี้ และที่สำคัญอีกฝ่ายไม่กลัวอะไรจริงๆ
ซูหว่านหนิงยืนอยู่ข้างหลังเขา มองเขาพูดจบ มองพวกผู้ชายที่มุงดูอยู่ต่างคนต่างหลบสายตาไปทีละคน
จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าเงาร่างตรงหน้าชัดขึ้นมาเล็กน้อย
เหมือนกับไปซ้อนทับกับเงาร่างในความทรงจำเมื่อนานมาแล้ว
ร่างเล็กๆ นั่นที่ไล่พวกเด็กผู้ชายที่แกล้งเธอในสวนสาธารณะออกไป แล้วหันกลับมาเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยแขนเสื้อสกปรกๆ
ตอนนั้นเขายังตัวไม่สูงเท่านี้ ไหล่ก็ยังไม่กว้างเท่านี้
แต่ท่าทางที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ ไม่เปลี่ยนไปเลย
...
ซูเซียวกลับมาที่ห้องเรียน เพิ่งจะนั่งลง ฟางอวี่ก็หันหน้ามาจากแถวหน้า สวี่หนั่นหนั่นก็วางปากกาลงทันทีแล้วมองมา สายตาสองคู่จ้องเขม็ง
ฟางอวี่ลดเสียงลงถาม "พี่ซู ครูใหญ่เรียกไปทำไม? เรื่องปีนกำแพงถูกขุดขึ้นมาอีกแล้วเหรอ?"
ซูเซียวส่ายหน้า "ไม่มีอะไร แค่บอกให้ฉันเงียบๆ ไว้"
ฟางอวี่โล่งใจ แล้วหันกลับไปลอกการบ้านต่อ
ส่วนสวี่หนั่นหนั่นก็แอบถอนหายใจโล่งอก แต่ท่าทางนั้นซูเซียวเห็นเข้า
ไหล่ที่ห่อลงเล็กน้อย นิ้วที่กำปากกาไว้ก็คลายออก