เสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น คาบเคมีจบลงในที่สุด ทั่วทั้งห้องโล่งอก
ซูเซียวเพิ่งจะเตรียมตัวฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะเพื่อหลับ
เหอเส้าจวินวางชอล์กลง ปรบมือเพื่อปัดฝุ่น แล้วกวักมือเรียกซูเซียว: "ซูเซียว ตามฉันไปห้องพักครูหน่อย อาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองระดับชั้นเรียกหาเธอ"
สวี่หนั่นหนั่นหันขวับไปมองเขาทันที แววตาเต็มไปด้วยความตกใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความกังวล
ซูเซียวเองก็งงไปหมด ลุกขึ้นยืนถาม: "อาจารย์ครับ ผมก็ทำตัวดีๆ นี่นา"
ไม่ได้ตีใคร ไม่ได้โดดเรียน ขนาดร้านอินเทอร์เน็ตยังไม่ไปเลย การบ้านก็เขียนเองและส่งไปหลายครั้งแล้ว นับว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์
เหอเส้าจวินโบกมือ ไม่อยากอธิบายให้มากความ หมายความว่าไปถึงก็รู้เอง
ฟางอวี่ที่อยู่ข้างๆ พูดเบาๆ ว่า "พี่ซู สู้ๆ นะ" ซูเซียวโยนหนังสือลงบนโต๊ะ แล้วเดินตามเหอเส้าจวินออกจากห้องไป
เขาหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง สวี่หนั่นหนั่นยังนั่งอยู่ที่เดิม เอี้ยวตัวมองเงาหลังของเขา นิ้วมือประสานกันแน่น
ในห้องพักครู ตำแหน่งที่กว้างขวางที่สุดใกล้หน้าต่าง คนท้องใหญ่ที่สุดคนนั้น ก็คืออาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองระดับชั้น
นามสกุลหวัง อายุห้าสิบกว่า เนื้อบนใบหน้าบีบให้ดวงตากลายเป็นสองเส้นเล็กๆ เวลาพูดชอบใช้นิ้วอ้วนๆ เคาะโต๊ะ
ตรงหน้าเขามีสมุดรายชื่อนักเรียนวางกางอยู่ ชื่อของซูเซียวถูกขีดวงกลมด้วยปากกาแดง
"ซูเซียว" อาจารย์ใหญ่หวังเลื่อนสมุดรายชื่อไปข้างหน้า "รู้ไหมว่าทำไมเรียกเธอมา?"