เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้าหลังฝนก็สดใส
แสงแรกของวันส่องลอดช่องม่านเข้ามา ซูหว่านหนิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง
แสงตกกระทบที่ข้างหมอนของเธอ อบอุ่น พร้อมกลิ่นอายสดชื่นหลังฝน
นกน้อยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอย่างมีความสุขอยู่บนต้นไม้...
เธอมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ
ตัวเองหายไข้แล้วเหรอ?
เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เอามือแตะหน้าผากตัวเอง แล้วหันไปมองนอกหน้าต่าง
ฝนเมื่อคืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ท้องฟ้าสีครามสดใสราวกับถูกซักล้าง เมฆขาวลอยช้าๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สบายจริงๆ...
ซูหว่านหนิงเปิดประตู ผมถูกมัดเรียบร้อย สีหน้ากลับมาขาวใสเหมือนปกติ
ตอนที่เปิดประตู ซูเซียวกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว
เธอยืนอยู่ที่หน้าประตู มองซูเซียวแวบหนึ่ง สีหน้ายังเป็นแบบเดิม แต่เมื่อเทียบกับสองวันก่อนก็มีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย
ซูเซียวหันมามองเธอ: "ไข้ลดแล้วเหรอ?"
"อืม"
"รออีกแป๊บนะ บะหมี่จะเสร็จแล้ว"
ซูหว่านหนิงไม่ได้ตอบ
ซูเซียวยิ้ม แล้วก็ก้มลงมองน้ำที่เดือดปุดๆ ในหม้อ
ซูหว่านหนิงมองเขา
เขายังมีอีกหลายอย่างที่อยากพูด
เธอมองออก คำพูดพวกนั้นในดวงตาเขาแทบล้นออกมาแล้ว
แต่เขากลั้นไว้แน่น ปิดปากสนิท ราวกับกลัวว่าพูดออกมาอีกหนึ่งคำจะทำให้เธอรำคาญ
จู่ๆ เธอก็ไม่รู้จะจัดการกับคนคนนี้ยังไง
พี่ชายคนก่อน ระหว่างเขากับเธอมีช่องว่างความเย็นชาและห่างเหินมาหลายปี
ทั้งคู่แทบจะไม่เคยสบตากัน น้อยครั้งนักที่จะกินข้าวเช้าด้วยกัน
เธอชินกับความเงียบ ชินกับสีหน้าเย็นชา ชินกับการเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจไม่ให้ใครเห็น